خانه / سخنرانی ها / حضرت فاطمه سلام الله علیها / جهاد تبیین قیام فاطمی / جهاد تبیین در قیام فاطمی – جلسه چهارم

جهاد تبیین در قیام فاطمی – جلسه چهارم

حجت الاسلام کاشانی روز جمعه مورخ ۲۶ آذر ۱۴۰۰ بمناسبت ایام فاطمه در هیئت عبدالله بن الحسن علیه السلام به ادامه سخنرانی پیرامون مسئله «جهاد تبیین در قیام فاطمی» پرداختند که مشروح این جلسه تقدیم حضورتان می گردد.

 

برای دریافت فایل صوتی این جلسه، اینجا کلیک نمایید.

«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیم‏»

«أُفَوِّضُ أَمْری إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصیرٌ بِالْعِبادِ».[۱]

«رَبِّ اشْرَحْ لی‏ صَدْری * وَ یَسِّرْ لی‏ أَمْری * وَ احْلُلْ عُقْدَهً مِنْ لِسانی‏ * یَفْقَهُوا قَوْلی‏».[۲]

«اللَّهُمَّ وَ أَنْطِقْنِی بِالْهُدَى وَ أَلْهِمْنِی التَّقْوَى».[۳]

مقدّمه

هدیه به پیشگاه با عظمت حضرت صدیقه طاهره سلام الله علیها و روحی له الفداه صلواتی هدیه بفرمایید.

اللهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّل فَرَجَهُم

عرض ادب به ساحت مقدّس حضرت بقیه‌ الله اعظم روحی و ارواح العالمین له الفداه و عجّل الله تعالی فرجه الشریف وَ رَزَقَنا الله تعالی رؤیَتَهُ وَ زِیارَتَهُ و الشَّهادَهَ بَینَ یَدَیه صلوات دیگری محبّت بفرمایید.

اللهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّل فَرَجَهُم

مرور جلسات قبل

از جهات مختلف راجع به موضوعی گفتگو می‌کنیم که یکی از تمایزات جدّیِ حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها و یکی از نقاط عطف حضرت است.

شاید بتوان عنوان بحث را «جهاد تبیین در قیام فاطمی سلام الله علیها» گذاشت.

چرا جهاد تبیین؟ چون گاهی انسان مثلاً در جمع شیعیان امیرالمؤمنین صلوات الله علیه فضیلت بگوید طیّب‌الله می‌شنود، سیلی نمی‌خورد، احسنت و تبارک الله می‌شنود نه فحش و ناسزا، نه خطرِ امنیتی.

آنجایی که اگر انسان حرف بزند آسیب می‌خورد، مسلّماً خیلی ملاحظه می‌کند که آیا حرف بزند یا نه، اصلاً معمولاً عکس العمل‌ها و کنش‌ها و فعالیت‌ها و سخنان آدم‌ها بیشتر در جایی است که آسیب نمی‌خورند.

آن هم در فضایی که بعد از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم سعی شد تک‌صداییِ اعتقادی ایجاد بشود.

در بین ما که معصوم نیستیم، اجتهاد ذیل یک اصول کلّی پذیرفته شده است، یعنی ممکن است برخی از احکام مرجع تقلید من با مرجع تقلید شما تفاوت داشته باشد، هر دو هم می‌دانیم که حجّت داریم از مرجع‌مان اطاعت کنیم.

اما اولاً این اجتهاد ذیل یک سری اصول است، نه وقتی این اصول از بین برود، یعنی ما با کسانی که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم را نستجیربالله کذاب بدانند ذیل یک عنوان جمع نمی‌شویم، یا اینکه اگر نعوذبالله قرآن کریم را لاطائلات بدانند دیگر ذیل یک پرچم جمع نمی‌شویم، یا اینکه اگر قرآن کریم را نعوذبالله وحی ندانند دیگر ذیل یک پرچم جمع نمی‌شویم، این اجتهاد ذیلِ اصول ثابت است.

حال اگر بر سر اصول اختلاف جدّی هست، بلکه یک طرف نور طهر طاهر مطهّر است و یک طرف هم طاغوت است، فرض کنید که یک طرف ابلیس است و یک طرف هم پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم، اینجا دیگر اصلاً فاصله زیاد است.

از طرفی جریان بعد از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم تلاش کرد که نگذارد تک‌صدایی بهم بخورد، به هیچ وجه!

جنگ با مانعین زکات

اگر کسی مخالفت کرد، ولو در حد خسیس بودن در پرداخت زکات، یا اینکه نمی‌خواست زکات را بجز خلیفه الرسول امیرالمؤمنین صلوات الله علیه به غیر بدهد، آن‌ها را بعنوان مرتد کافر کشتند، به زنانشان شبی که همسرانشان را کشته بودند تعدّی کردند.

خواندیم و عرض کردیم که خدای متعال لطف کرده است که امروز فقهای مذاهب اسلامی نمی‌توانند زیر بار این بروند که مانند خوارج فکر کنند که بگویند هر کسی یک گناه کرد، به فرض اینکه گناه کرد، کافر است.

گناه که انسان را کافر نمی‌کند، لذا امروز می‌گویند آن جنگ با مرتدان مانع زکات که یا خسیس بودند یا امیرالمؤمنین صلوات الله علیه را قبول داشتند، این جنگ با مرتدان نبود، حداقل مرتد نبودند و مسلمان بودند، اگر مسلمان نبودند که نفر دوم به نفر اول اعتراض نمی‌کرد که این اعتراض در بخاری نوشته شده است، مگر جای دیگری هم نوشته‌اند که اگر رفته‌اند و یک مرتدی را کشتند خلیفه دوم به خلیفه اول اعتراض کند؟ چرا اینجا اعتراض کرده است؟ چون این‌ها نماز می‌خواندند و روزه می‌گرفتند، از مأذنه‌ی آن‌ها اذان می‌گفتند، زنانشان حجاب داشتند، برای همین هم اعتراض کرد، و آن‌ها برای اینکه تک‌صدایی را از بین ببرند کشتند و مرتد اعلام کردند و زنان را نستجیربالله فاحشه.

بدانید که اگر مقابل این جریان بایستید هزینه دارد، این یک نمونه: کتاب «المُحَبَّر» که نویسنده‌ی او سال ۲۴۵ مُرده است، از اواخر صفحه ۱۸۶ تا صفحه ۱۸۸ می‌گوید: زنانی که شوهرشان مانعان زکات بودند، این‌ها برای اینکه مقابل حکومت بایستند به جوانک‌ها نخ می‌دادند و کذا… یعنی مسلمین را تا همه جا برده‌اند! در حالی که اگر شما بخواهید راجع به یک زن چنین حرفی بزنید چهار شاهد لازم است، خلیفه اول به زنان یک قبیله نسبت «فاحشه» داده است، اگر به یک نفر بگویید ۸۰ ضربه شلاق دارد، او به یک قبیله گفته است، بعد هم گفت: دست همه را از مرفق قطع کنید!

تا توانستند کشتند و نسبتِ فحشا دادند و…

هزینه‌ی شکستنِ تک‌صدایی

زنان پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم دیده بودند که حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها درگیر میراث هستند، این‌ها هم گرفتار بودند و ارثشان را طلب کردند و حکومت به این‌ها نسبت‌هایی همچون مال مردم خور و طمعکار به بیت المال دادند که عقب بکشند.

اینکه کسی بخواهد در مقابل این جریان بایستد خیلی سخت است، چون اگر کوچکترین صدایی را چندصدایی تلقّی کند می‌گوید حکم او اعدام است.

صحیح بخاری نقل می‌کند وقتی در سقیفه جمع شده بودند، مهاجرین اوس و خزرج بودند و بحث کردند، سه نفر از مهاجرین آمدند و هرچه شد که کاری ندارم، یک نفر خلیفه شد، وقتی در حال بیرون رفتن بودند جمعیت زیاد بود، رئیس خزرج هم که سعد بن عباده بود مریض بود و روی زمین بود، وقتی این‌ها می‌رفتند نزدیک بود این سعد بن عباده زیر دست و پا له بشود، بچه‌های او گفتند که سعد لِه نشود، نفر دوم گفت: «قَتَلَ اللَّهُ سَعْدَ بْنَ عُبَادَهَ»،[۴] خدا سعد را بکشد…

چرا خدا سعد را بکشد؟ مگر او صحابی نیست؟ مگر عزیزدردانه‌ی شما نیست؟ مگر حبّ او بر شما واجب نیست؟ مگر این از قدیمی‌های انصار نیست؟ مگر قرآن برای این انصاری‌ها «آوَوْا وَنَصَرُوا»[۵] نفرموده است؟ بکشد؟ چرا؟ چون با تو مخالف است!

این جریان اینطور است، اگر با من مخالف باشد مهدورالدم است، بعد هم او را کشتند.

انتهای کاری که سعد بن عباده کرده است و این‌ها هم جرأت نمی‌کردند به خانه‌ی او حمله کنند، چون قبیله‌ی او طرفدار او بودند، این بود که فقط بیعت نکرد.

حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها آمدند و این ستون موهوم اجماع امّت، همه با خیال راحت و رضایت… این اسلام است، پیامبر این را آورده است، خلیفه پیغمبر، مسیر پیغمبر، تفسیر درست دین، احکام الهی، عقاید حقه این است، حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها آمدند و این ستون را تکان دادند و فرمودند اینطور نیست.

با گریه، با بیان، با رو زدن، با رفتن به در خانه‌ی مردم، با خطبه خواندن، با دفن شبانه، با قبر مخفیانه.

حال باید با حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها چگونه رفتار کنند؟ سال‌های قبل توضیح داده‌ایم که چه حرف‌ها که به وجود مبارک حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها نزده‌اند، هنوز هم می‌زنند، چون نمی‌توانند این را حل کنند که چرا حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها نگذاشتند خلیفه بر ایشان نماز بخوانند؟ چون باید خلیفه بر ایشان نماز می‌خواند.

حال این ائمه علیهم صلوات الله که اینقدر راحت از امور می‌گذرند و دارایی خودشان را می‌بخشند چرا در اینجا گیر داده‌اند؟ برای این است که اینجا اصلِ موضوع است، چون اینجا امورِ سرنوشت‌سازِ اسلام است.

دفاع از اهل بیت سلام الله علیهم أجمعین هنوز هم هزینه دارد

ما در این میان دچار کج‌فهمی هم هستیم، کمترجایی در دنیا پیدا می‌شود که سربازان مدافع حریم مسلّمات خودشان را تخطئه کنند.

ما نسبت به مدافعان حرم می‌گوییم که پول می‌گیرند، اصلاً انصافاً بی‌بدیل هستیم! می‌گوییم برای پول می‌روند، خب تو هم برای پول برو!

اگر کسی از اهل بیت سلام الله علیهم أجمعین دفاع کند به او صد نوع نسبت می‌دهیم.

نکته‌ی من این است که آن‌هایی که به دنبال فهم و فکر هستند مسئله را بفهمند، وگرنه هر کسی هر چیزی که می‌خواهد بگوید را بگوید. یک چماقی هم به نام «بازی در زمین دشمن» و «ضد ولایت فقیه» و «تفرقه‌افکن» و امثال این‌ها پیدا کرده‌اند.

ما آنقدر شب‌های گذشته و جلسات گذشته توضیح داده‌ایم که لعنت خدا بر هر کسی که می‌خواهد تفرّق ایجاد کند، اما تفرّق یعنی تفرّقِ عملی، تفرّق یعنی اینکه الآن اینجا یک جلسه است، عدّه‌ی دیگری هم بگویند ما می‌خواهیم در حیات جلسه بگیریم و سنج بزنند. مسلّماً این جلسه که برای یزید نیست و جلسه‌ی شما برای حضرت سیّدالشّهداء صلوات الله علیه، طوری جلسه بگیر که این جلسه بهم نخورد!

تفرّق عملی یک بحث است، اما اینکه خیال کنیم که ما نباید از مبانی خودمان دفاع کنیم، حتّی در حد مؤدبانه! بعد هم نام این کار را انقلابی‌گری بگذاریم، اگر این انقلابی‌گری است که بنده ضدانقلاب هستم، این نسبتِ دروغ به انقلاب است، این بزرگترین ظلم به انقلاب است، انقلابی که آبشخور آن از مبانی ولایت چه تفاوتی با طاغوت دارد؟ این چه مدل تبلیغ است؟

برای اینکه مدام این را می‌گویند، حال مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز.

ما گفتیم الحمدلله ما که ولی فقیه را قبول داریم، البته اگر شما از ما قبول می‌کنید! شما هم که می‌گویید ما ولی فقیه را قبول داریم ایشان محور هستند، ما هم عرض کردیم فرمایشات ایشان این است که برای سال گذشته هم هست، نگویید در جوانی‌های خود فرموده‌اند و الآن عدول کرده‌اند، این متن برای پانزدهم بهمن ماه سال ۹۹ است، فرمودند: شما باید از حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها یاد بگیرید، نباید فحش و ناسزا بدهید، چطور عمل کنید؟ فرمودند: از آن مفاهیم مهم که حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها احساس خطر کردند که سرنوشت امّت اسلام در حال به خطر افتادن است، یک کلمه‌ی هتک و زشت و توهین‌آمیز نفرمودند، بیانات محکم و مستحکم و متین و متقن بود، باید اینطور عمل کنید. چشم اینطور عمل می‌کنیم، مانند خطبه‌های حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها عمل می‌کنیم.

باز هم اعلام می‌کنم که این از بیچارگی‌های روزگار این است که عدّه‌ای که درست نفهمیده‌اند و درست نخوانده‌اند و درست بررسی نکرده‌اند، فهم خودشان را به دیگران نسبت می‌دهند، چه به روایت، چه به فرمایشات یک مرجع تقلید، باید برای آن مرجع تقلید به اندازه‌ی خودشان عقل قائل باشند، هتک نکرده‌اند، مستحکم فرموده‌اند، ولی این حرف‌ها را فرموده‌اند، این حرف‌ها یعنی چه؟ حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها نقد می‌کنند، یعنی می‌شود نقد کرد، نباید فحش داد.

حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها فرمودند: وقتی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم از دنیا رفتند علائم نفاق شما آشکار شد.

مخاطب خطبه فدکیه کیست؟ الحمدلله خطبه از آب گذشته است، محکم و مستحکم و متین و… اینطور عمل کنید، یعنی شیخ! لاطائلات خودت را نگو و این حرف‌ها را بزن. من هم خطبه‌ی حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها را می‌خوانم، ولی فقیه نام ایشان را «مجاهد فی سبیل الله» گذاشتند، فرمودند: غیر از خانه‌داری و امثال این‌ها جهاد فی سبیل الله کرد، جهاد یعنی جنگید، در آن جنگ رسانه‌ای با چه کسی جنگیدند؟ چه فرمودند؟ این‌ها را فرمودند: «هَدَرَ فَنیقُ الْمُبْطِلینَ» رئیس اهل باطل قد علم کرده است.

اینجا حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها با چه کسی صحبت می‌کنند؟ شما کجا در بیانات بنده‌ی حقیر دیده‌اید که به این تندی حرف بزنم؟ کجا دیده‌اید؟ اگر من خطبه‌ی حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها را نمی‌خواندم کجا از من شنیده‌اید «هَدَرَ فَنیقُ الْمُبْطِلینَ»؟ که بگویم رئیس اهل باطل!

حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها فرمودند: شیطان به شما خط می‌دهد و شما از شیطان اطاعت می‌کنید، «فَأَلْفاکُمْ لِدَعْوَتِهِ مُسْتَجیبینَ»، پیرو شیطان هستید.

ولی فقیه فرمودند این خطبه مستحکم و محکم است و فحش هم ندارد. پس باید بفهمیم که منظور ولی فقیه از «فحش ندارد» چیست و «محکم است» یعنی چه.

درنگی بر خطبه فدکیه

حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها فرمودند: مگر چقدر گذشته بود؟ «الْعَهْدُ قَریبٌ، وَالْکَلْمُ رَحیبٌ، وَ الْجُرْحُ لَمَّا یَنْدَمِلُ» هنوز جگر ما از داغ پدرم ترمیم نشده است، «زَعَمْتُمْ خَوْفَ الْفِتْنَهِ»

شما بروید و مصادر تاریخی را ببینید، ادّعای اینکه چرا فلته شد، چرا چنین شد، چرا ناگهان اینطور شد، گفتند: ترسیدیم و خوف فتنه بود و برای مصلحت این کار را کردیم، حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها فرمودند: «زَعَمْتُمْ خَوْفَ الْفِتْنَهِ، اَلا فِی الْفِتْنَهِ سَقَطُوا وَ اِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحیطَهٌ بِالْکافِرینَ».

انگار یک نفر در این میان بد می‌فهمد، بیست سال است که من منبر می‌روم، هر وقت در فاطمیه حرف زدم، نیمی از جلسات باید ثابت کنیم که بخدا ما به دنبال اغتشاش و افتراق نیستیم، می‌خواهیم بگوییم بالاخره یک حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها بوده‌اند و به مرگ طبیعی از دنیا نرفته‌اند، حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها اقداماتی کرده‌اند، لابد مهم بوده است.

«اَنَّى تُؤْفَکُونَ، وَ کِتابُ اللَّهِ بَیْنَ اَظْهُرِکُمْ» چطور دروغ می‌گویید؟ کتاب خدا پیش روی شماست، «قَدْ خَلَّفْتُمُوهُ وَراءَ ظُهُورِکُمْ» کتاب خدا را پشت سرتان گذاشته‌اید و هر کاری که دوست دارید انجام می‌دهید، «أَرَغْبَهً عَنْهُ تُریدُونَ؟» چون از کتاب خدا بیزار هستید؟ «اَمْ بِغَیْرِهِ تَحْکُمُونَ؟» یا دوست دارید به غیرحکم خدا تن بدهید؟ «بِئْسَ لِلظَّالمینَ بَدَلاً» وای بحال ظالمینی که کتاب خدا را بگذارند و چیز دیگری بجای آن بیاورند، «وَ مَنْ یَبْتَغِ غَیْرَ الْاِسْلامِ دیناً فَلَنْ یُقْبَلَ مِنْهُ» اگر به دنبال غیر از اسلام هستید خدای متعال روز قیامت از شما نمی‌پذیرد.

این‌ها کلمات مستحکم حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها است که در حال تبیین هستند.

«وَ هُوَ فِی الْاخِرَهِ مِنَ الْخاسِرینِ». بعد فرمودند که اگر خیال کرده‌اید که می‌توانید با شلوغ‌کاری و حمله علی بن ابیطالب را از میدان به در کنید «نَصْبِرُ مِنْکُمْ عَلى مِثْلِ حَزِّ الْمَدى، وَ وَخْزِ السنان‏ فى ‏الحشا» مانند کسی که به سینه‌ی او خنجر فرو کرده‌اید ولی از پای نمی‌نشیند، سینه‌ی من در برابر ضربات شما سپر است، کوتاه نمی‌آیم. «وَ اَنْتُمُ الانَ تَزَْعُمُونَ اَنْ لا اِرْثَ لَنا» خیال کرده‌اید که به ما ارث نمی‌رسد؟

گاهی بحث اختلافی است، اگر شما به درس خارج اساتید و علما و بزرگان بروید و بشنوید می‌بینید که با یکدیگر دعوا ندارند، ممکن است با یکدیگر اختلاف نظر داشته باشند، مثلاً در یک موضوعی به یک فردی ارث تعلّق می‌گیرد یا نمی‌گیرد، این یک مسئله‌ی اجتهادی است، یقه‌ی یکدیگر را نمی‌گیرند، حرفشان را می‌زنند، اما اینجا عبارات را ببینید، عبارات بر اساس همان نفاق است، نه اینکه نمی‌دانید.

حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها فرمودند: «أَفَحُکْمَ الْجاهِلِیَّهِ تَبْغُونَ، وَ مَنْ اَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ حُکْماً لِقَومٍ یُوقِنُونَ» می‌خواهید به دوره‌ی جاهلیت برگردید که هر کسی هر کاری که دوست دارد انجام بدهد؟ «یَابْنَ اَبی‏قُحافَهَ! اَفی کِتابِ اللَّهِ تَرِثُ اَباکَ وَ لا اَرِثُ اَبی؟» آیا قرآن گفته است که تو از پدرت ارث ببری و من از پدرم ارث نبرم؟ «لَقَدْ جِئْتَ شَیْئاً فَرِیّاً» این چه دروغ زشتی است که به قرآن کریم می‌بندی؟ «اَفَعَلى عَمْدٍ تَرَکْتُمْ کِتابَ اللَّهِ وَ نَبَذْتُمُوهُ وَراءَ ظُهُورِکُمْ» عمدی کتاب خدا را ترک می‌کنی؟ در حالی که در قرآن کریم آیاتی نشان می‌دهد که انبیاء علیهم السلام از یکدیگر ارث می‌بردند.

اصلاً درواقع ارث یعنی منفعت مالی که نزدیکان درجه یک از متوفی می‌برند، معنای حقیقی ارث این است.

آن‌ها گفتند انبیاء ارث نمی‌گذارند، حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها فرمودند: این آیه: «وَ وَرِثَ سُلَیْمانُ داوُدَ»، حضرت زکریا به خدای متعال عرض کرد: «فَهَبْ لی مِنْ لَدُنْکَ وَلِیّاً یَرِثُنی وَ یَرِثُ مِنْ الِ‏یَعْقُوبَ».

اینجا یک نکات فنی هست که آیا این آیات فقط برای ارث مالی است یا ارث غیرمالی هم هست، مرحوم سیّد مرتضی رضوان الله تعالی علیه مفصل بحث کرده‌اند، من از خوفِ خوابیدنِ جمع، آن‌ها را نمی‌گویم، یعنی به جزئی‌تر و دقیق‌تر گفتنِ بحث ملتفت هستم ولی از آن صرف نظر می‌کنم، اگر کسی خواست می‌شود در جایی بحث کرد.

حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها فرمودند یعنی چه که انبیاء علیهم السلام ارث نمی‌گذارند؟ حضرت زکریا گفت: خدایا! یک فرزند به من بده که وارث من باشد، به این دلایل… یعنی چه که انبیاء ارث نمی‌گذارند؟

«وَ زَعَمْتُمْ اَنْ لا حَظْوَهَ لی، وَ لا اَرِثُ مِنْ اَبی، وَ لا رَحِمَ بَیْنَنا، اَفَخَصَّکُمُ اللَّهُ بِایَهٍ اَخْرَجَ اَبی مِنْها؟»، چطور جرأت می‌کنی که بگویی همه‌ی امّت از این آیات بهره‌مند هستند بجز پدر من؟ «اَمْ هَلْ تَقُولُونَ: اِنَّ اَهْلَ مِلَّتَیْنِ لا یَتَوارَثانِ؟» فقط در یک صورت می‌شود کسی را از میراث محروم کرد و آن هم این است که کافر باشد، «اَوَ لَسْتُ اَنَا وَ اَبی مِنْ اَهْلِ مِلَّهٍ واحِدَهٍ؟» مگر من مسلمان نیستم؟ «اَمْ اَنْتُمْ اَعْلَمُ بِخُصُوصِ الْقُرْانِ وَ عُمُومِهِ مِنْ اَبی وَابْنِ عَمّی؟» واقعاً شما از پدرم و پسرعموی من اعلم هستید؟ یعنی واضح است که نه!

حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها تبیین نمودند.

حال تازه انسان می‌گوید که وقتی ابتدا حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها می‌فرمایند که پدرم به من بخشیده‌اند و مال من است، بحث کردند و شاهد آوردند و نشد، توضیح آن طولانی است، اگر هبه را قبول ندارید هم ارث است، بحث کردند، آن‌ها هم گفتند و کم آوردند، قباله را نوشت و داد، حال تازه معلوم می‌شود که چرا دومی به اولی گفت که چرا این کار را کردی؟ اگر با این قباله برگردد و برود اینجا چند ادعا کرده است… «لَقَدْ جِئْتَ شَیْئاً فَرِیّاً، اَفَعَلى عَمْدٍ تَرَکْتُمْ کِتابَ اللَّهِ وَ نَبَذْتُمُوهُ وَراءَ ظُهُورِکُمْ» عمداً کتاب خدا را کنار گذاشته‌اید، به خدا دروغ بسته‌اید، اعلم امّت بعد از پدرم پسرعموی من است.

در این «پسرعموی من است» خیلی تحبیب است، اگر امشب روضه خواندم اشاره خواهم کرد، یک لطافت و محبّتی در این جمله است.

حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها فرمودند: آیا از پسرعموی من اعلم هستید؟

قباله‌ی فدک و…

وقتی خلیفه اول قباله را نوشت و داد یعنی درواقع حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها همه‌ی ادعای خود را ثابت کردند، آن دیگری به کوچه یا حیاط مسجد رفت…

اگر با همه‌ی وجود می‌سوزید که روزی در کربلا حرامیان آنقدر نزدیک شدند که بتوانند دست حضرت زینب کبری سلام الله علیها را با زنجیر ببندند، اینجا هم اینطور شد، او راه را گفت، راه را به روی حقیقتِ عفّت و ناموس امیرالمؤمنین صلوات الله علیه بست.

در سابقه‌ی او نوشته‌اند که وقتی فهمید خواهرش مسلمان شده است یک سیلی به صورت خواهر خود زد که به زمین خورد و شنوایی او آسیب دید.

این‌ها زمان جنگ توانِ جنگیدن نداشتند، دیدید که حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها فرمودند این‌ها در جنگ‌ها فرار می‌کردید، ولی جلوی زن‌های تنهای…

گفت: قباله را بده… قباله اعتراف به حقانیت و اعلمیت امیرالمؤمنین صلوات الله علیه بود، حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها امتناع کردند…

من در گزارشی نام امام حسن مجتبی صلوات الله علیه را ندیده‌ام ولی چون حضرت زینب کبری سلام الله علیها خطبه‌ی فدکیه را نقل کرده‌اند برداشت من این است که فرزندان با حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها به مسجد رفته بودند و با یکدیگر هم برمی‌گشتند، در مقابل چشم فرزندان حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها…

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم در وصیتی که به امیرالمؤمنین صلوات الله علیه کردند این صحنه را فرمودند، فرمودند فاطمه‌ام را می‌بینم، آن لحظه‌ای که گوشواره‌ی شکسته از شدّت ضربه پرتاب شد.

از این شدّتِ عکس العمل درواقع جهاد تبیین روشن است، قلبِ فتنه را زد، حق را روشن کرد، معلوم است که خصم هم انتقام می‌گیرد…

روضه و توسّل به حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها

من همیشه شب شهادت فقط یک روضه می‌خوانم.

بسم الله الرحمن الرحیم.

برداشته بنده این است که در این جمله‌ها عنایت است، امیدوارم که عنایت هم باشد، برای همین سعی می‌کنم که الفاظ خودم را تغییر ندهم.

من در این فاطمیه عهدی با امام حسن مجتبی صلوات الله علیه دارم، من به نیابت از امام حسن مجتبی صلوات الله علیه می‌خوانم و شما هم به نیابت از امام حسن مجتبی صلوات الله علیه بشنوید.

ان شاء الله خدای متعال نیاورد که در هیچ خانه‌ای مادر جوان مریض بشود، اگر مادر جوان مریض بشود بچه‌ها پژمرده هستند، بی‌حوصله هستند، چیزی حواسشان را پرت نمی‌کنند، کنار بستر می‌نشینند و از جای خود تکان نمی‌خورند، اگر هم چیزی لحظه‌ای اندکی ذهنشان را درگیر کند مدام برمی‌گردند و نگاه می‌کنند، وقتی وضع مادر وخیم باشد بیشتر…

بلاتشبیه بنده خودم این تجربه را داشته‌ام که دائم به آن دستگاهی که ضربان قلب را تصویر می‌کند نگاه کنم، چه زمانی می‌خواهد صاف بشود؟ مدام به مادر نگاه می‌کردم…

وضع مادر طوری بود که معلوم بود رفتنی است، نگران بودند و از کنار مادر بلند نمی‌شدند و چیزی حواسشان را پرت نمی‌کرد، مانند فردا حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها به حالت نیمه‌نشسته درآمدند، از خادمه‌ی خودشان که احتمالاً سلماء بود یا اسماء بود یا فضّه بود یا کس دیگر که اختلاف است کمک خواستند. بدن مبارک طهر طاهر مطهّر را شست، چون امیرالمؤمنین صلوات الله علیه شب دست‌تنها هستند، خون‌ها را از بدن خود پاک کردند، غسل که لازم نداشتند، می‌خواستند امیرالمؤمنین صلوات الله علیه زیاد دست نکشند، بدن مبارک را از خون‌ها شستند و لباس را عوض کردند، لباس بچه‌ها را هم عوض کردند، نمی‌دانم آیا توانستند به سر بچه‌ها شانه بزنند یا نه، وقتی به همین حالت نیمه‌نشسته درآمده بودند این بچه‌ها خیلی خوشحال شدند، مادر بعد از چند روز بستری و وخامت و صدای بی‌جوهر، حال تحرّک اندکی دارد…

حتماً می‌خواستند این کار را کنند که بچه‌ها صحنه را نبینند، امام حسن مجتبی صلوات الله علیه و حضرت سیّدالشّهداء صلوات الله علیه از خانه به مسجد رفتند، ان شاء الله خدای متعال هیچ وقت شما را ناامید نکند…

حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها خادمه‌ی خود را صدا زدند و فرمودند: من را رو به قبله کن و ملحفه را روی سر من بکش، وقتی لحظاتی گذشت بیا و مرا صدا کن، اگر جواب ندادم امیرالمؤمنین صلوات الله علیه را خبر کنید.

این خادمه بیچاره شد و می‌گوید دل در دل من نبود، عقب ایستادم و لحظاتی گذشت و آمدم و روبند را کنار زدم، دیدم دست راست خود را روی صورت خود گذاشته بودند… علی جان! تا آنجا که بشود سعی می‌کنم شما کمتر ببینید… عرض کردم: یا بنت رسول الله! یا فاطمه الزهرا! یا ام الحسن و الحسین! وقتی جواب ندادند ملحفه را کنار زدم و مضطر بودم چه کنم که ناگهان این دو آقازاده وارد شدند.

اگر در فضا باشید می‌بینید که وقتی وارد بشوند ابتدا به همان نقطه نگاه می‌کنند، اما دیدند مادر ننشسته است، ملحفه روی سر خود دارد، امام حسن مجتبی صلوات الله علیه فرمودند: «یَا أَسْمَاءُ مَا یُنِیمُ أُمَّنَا فِی هَذِهِ اَلسَّاعَهِ»،[۶] مادر ما این هنگام از روز نمی‌خوابیدند، در دلِ سؤال این است که اگر خوابیده است چرا روی ایشان ملحفه کشیده‌ای؟

نباید توقع داشته باشید، خادمه است، خادمه باید به این آقازاده‌ها پناه ببرد، نتوانست خیلی طول بدهد و گفت: «مَاتَت اُمُّکُمَا فَاطِمَه»

دو امام! دو لنگر عرش عالم! امام حسن مجتبی صلوات الله علیه جلو و حضرت سیّدالشّهداء صلوات الله علیه پشت سر امام حسن مجتبی صلوات الله علیه بودند، آرام آرام امام حسن مجتبی صلوات الله علیه آمدند و روبند را کنار زدند و یک مرتبه آرام بوسیدند، «یَا أُمَّاهْ أَنَا اِبْنُکِ اَلْحَسَنُ کَلِّمِینِی»… چند مرتبه صدا زدند و دیدند حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها پاسخ نمی‌دهند…

همیشه کارهای سخت روی دوش امام حسن مجتبی صلوات الله علیه بود، اینجا وقتی ناامید شدند به حضرت سیّدالشّهداء صلوات الله علیه متوسّل شدند، حسین جان! تو بیا که جواب تو را می‌دهد! «فَجَاءَ الحُسَین فَوَضَعَ خَدَّهُ تَحتَ قَدَمَیهَا»… صورت را کف پای مادر گذاشت… «یَا أُمَّاهْ أَنَا اِبْنُکِ اَلْحُسَیْنُ کَلِّمِینِی»… مادر! روح در حال مفارقت کردن از بدن من است… معلوم است که بچه‌ها می‌توانند تحمّل کنند، پاسخی نیامد، خادمه گفت: بروید و پدرتان را خبر کنید، این‌ها همینطور با اشک‌های خود و گریه‌کنان به مسجد آمدند…

راوی دیگری می‌گوید: اینجا در حال نگاه کردن بودم، امیرالمؤمنین صلوات الله علیه ظاهراً چهارزانو رو به قبله نشسته بودند، یعنی سطح اتکاء کامل بود، وقتی این دو آقازاده آمدند ظاهراً پشت حضرت به آن‌ها بود، نگاهی به منبر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم کردند و بلند بلند گریه کردند… اصحاب دور این‌ها را گرفتند، حال یا می‌خواستند طعنه بزنند، یا می‌خواستند خبر بگیرند، یا می‌خواستند هم‌دردی کنند، گفتند: ای گوشواره‌های عرش، ای دردانه‌های پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم، منبر را دیدید و به یاد پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم افتادید؟ امام حسن مجتبی صلوات الله علیه فرمودند: «مَاتَت اُمُّنَا فَاطِمَه»

همینکه امیرالمؤمنین صلوات الله علیه این صدا را شنیدند برنگشتند، دیدند امیرالمؤمنین صلوات الله علیه روی زمین افتادند، فرمودند: دردم را به چه کسی بگویم یا بنت رسول الله…

بالاخره امیرالمؤمنین صلوات الله علیه را آوردند…

همه را برای این قسمت گفتم، عرض کردم وقتی حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها در حال اعلام کردن اعلمیت امیرالمؤمنین صلوات الله علیه بودند فرمودند: مگر شما از پسرعموی من اعلم هستید؟

آقای دو عالم آمدند و مقابل حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها نشستند، مانند بی‌پناه‌ها شروع کردند به گریه کردن، روبند را کنار زدند، «کَلّمِینِی یَا بِنتَ رَسُول الله! کَلِمِینِی یَا بِنْتَ مَنْ کَانَ مِنْ رَبِّهِ‏ قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنى»، اسامی مختلف را گفتند و از پاسخ دادن ناامید شدند، شانه‌های مبارک امیرالمؤمنین صلوات الله علیه لرزید و فرمودند: «کَلّمِینِی یَا فَاطِمَه فَأَنَا ابْنُ عَمِّکَ عَلِیُّ» معلوم است که وضع امیرالمؤمنین صلوات الله علیه از بچه‌ها خرابتر بود، چون «ففَتَحَت عَینَیهَا»

[۱]- سوره‌ مبارکه غافر، آیه ۴۴٫

[۲]- سوره‌ مبارکه طه، آیات ۲۵ تا ۲۸٫

[۳]- الصّحیفه السّجّادیّه، ص ۹۸٫

[۴] صحیح بخاری، جلد ۸، صفحه ۱۶۸ (حَدَّثَنَا عَبْدُ العَزِیزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنِی إِبْرَاهِیمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَیْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَهَ بْنِ مَسْعُودٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ: کُنْتُ أُقْرِئُ رِجَالًا مِنَ المُهَاجِرِینَ، مِنْهُمْ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ، فَبَیْنَمَا أَنَا فِی مَنْزِلِهِ بِمِنًى، وَهُوَ عِنْدَ عُمَرَ بْنِ الخَطَّابِ، فِی آخِرِ حَجَّهٍ حَجَّهَا، إِذْ رَجَعَ إِلَیَّ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقَالَ: لَوْ رَأَیْتَ رَجُلًا أَتَى أَمِیرَ المُؤْمِنِینَ الیَوْمَ، فَقَالَ: یَا أَمِیرَ المُؤْمِنِینَ، هَلْ لَکَ فِی فُلاَنٍ؟ یَقُولُ: لَوْ قَدْ مَاتَ عُمَرُ لَقَدْ بَایَعْتُ فُلاَنًا، فَوَاللَّهِ مَا کَانَتْ بَیْعَهُ أَبِی بَکْرٍ إِلَّا فَلْتَهً فَتَمَّتْ، فَغَضِبَ عُمَرُ، ثُمَّ قَالَ: إِنِّی إِنْ شَاءَ اللَّهُ لَقَائِمٌ العَشِیَّهَ فِی النَّاسِ، فَمُحَذِّرُهُمْ هَؤُلاَءِ الَّذِینَ یُرِیدُونَ أَنْ یَغْصِبُوهُمْ أُمُورَهُمْ. قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ: فَقُلْتُ: یَا أَمِیرَ المُؤْمِنِینَ لاَ تَفْعَلْ، فَإِنَّ المَوْسِمَ یَجْمَعُ رَعَاعَ النَّاسِ وَغَوْغَاءَهُمْ، فَإِنَّهُمْ هُمُ الَّذِینَ یَغْلِبُونَ عَلَى قُرْبِکَ حِینَ تَقُومُ فِی النَّاسِ، وَأَنَا أَخْشَى أَنْ تَقُومَ فَتَقُولَ مَقَالَهً یُطَیِّرُهَا عَنْکَ کُلُّ مُطَیِّرٍ، وَأَنْ لاَ یَعُوهَا، وَأَنْ لاَ یَضَعُوهَا عَلَى مَوَاضِعِهَا، فَأَمْهِلْ حَتَّى تَقْدَمَ المَدِینَهَ، فَإِنَّهَا دَارُ الهِجْرَهِ وَالسُّنَّهِ، فَتَخْلُصَ بِأَهْلِ الفِقْهِ وَأَشْرَافِ النَّاسِ، فَتَقُولَ مَا قُلْتَ مُتَمَکِّنًا، فَیَعِی أَهْلُ العِلْمِ مَقَالَتَکَ، وَیَضَعُونَهَا عَلَى مَوَاضِعِهَا. فَقَالَ عُمَرُ: أَمَا وَاللَّهِ – إِنْ شَاءَ اللَّهُ – لَأَقُومَنَّ بِذَلِکَ أَوَّلَ مَقَامٍ أَقُومُهُ بِالْمَدِینَهِ. قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ: فَقَدِمْنَا المَدِینَهَ فِی عُقْبِ ذِی الحَجَّهِ، فَلَمَّا کَانَ یَوْمُ الجُمُعَهِ عَجَّلْتُ -[۱۶۹]- الرَّوَاحَ حِینَ زَاغَتِ الشَّمْسُ، حَتَّى أَجِدَ سَعِیدَ بْنَ زَیْدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ نُفَیْلٍ جَالِسًا إِلَى رُکْنِ المِنْبَرِ، فَجَلَسْتُ حَوْلَهُ تَمَسُّ رُکْبَتِی رُکْبَتَهُ، فَلَمْ أَنْشَبْ أَنْ خَرَجَ عُمَرُ بْنُ الخَطَّابِ، فَلَمَّا رَأَیْتُهُ مُقْبِلًا، قُلْتُ لِسَعِیدِ بْنِ زَیْدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ نُفَیْلٍ: لَیَقُولَنَّ العَشِیَّهَ مَقَالَهً لَمْ یَقُلْهَا مُنْذُ اسْتُخْلِفَ، فَأَنْکَرَ عَلَیَّ وَقَالَ: مَا عَسَیْتَ أَنْ یَقُولَ مَا لَمْ یَقُلْ قَبْلَهُ، فَجَلَسَ عُمَرُ عَلَى المِنْبَرِ، فَلَمَّا سَکَتَ المُؤَذِّنُونَ قَامَ، فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ، ثُمَّ قَالَ: أَمَّا بَعْدُ، فَإِنِّی قَائِلٌ لَکُمْ مَقَالَهً قَدْ قُدِّرَ لِی أَنْ أَقُولَهَا، لاَ أَدْرِی لَعَلَّهَا بَیْنَ یَدَیْ أَجَلِی، فَمَنْ عَقَلَهَا وَوَعَاهَا فَلْیُحَدِّثْ بِهَا حَیْثُ انْتَهَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ، وَمَنْ خَشِیَ أَنْ لاَ یَعْقِلَهَا فَلاَ أُحِلُّ لِأَحَدٍ أَنْ یَکْذِبَ عَلَیَّ: إِنَّ اللَّهَ بَعَثَ مُحَمَّدًا صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ بِالحَقِّ، وَأَنْزَلَ عَلَیْهِ الکِتَابَ، فَکَانَ مِمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ آیَهُ الرَّجْمِ، فَقَرَأْنَاهَا وَعَقَلْنَاهَا وَوَعَیْنَاهَا، رَجَمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ وَرَجَمْنَا بَعْدَهُ، فَأَخْشَى إِنْ طَالَ بِالنَّاسِ زَمَانٌ أَنْ یَقُولَ قَائِلٌ: وَاللَّهِ مَا نَجِدُ آیَهَ الرَّجْمِ فِی کِتَابِ اللَّهِ، فَیَضِلُّوا بِتَرْکِ فَرِیضَهٍ أَنْزَلَهَا اللَّهُ، وَالرَّجْمُ فِی کِتَابِ اللَّهِ حَقٌّ عَلَى مَنْ زَنَى إِذَا أُحْصِنَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ، إِذَا قَامَتِ البَیِّنَهُ، أَوْ کَانَ الحَبَلُ أَوِ الِاعْتِرَافُ، ثُمَّ إِنَّا کُنَّا نَقْرَأُ فِیمَا نَقْرَأُ مِنْ کِتَابِ اللَّهِ: أَنْ لاَ تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِکُمْ، فَإِنَّهُ کُفْرٌ بِکُمْ أَنْ تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِکُمْ، أَوْ إِنَّ کُفْرًا بِکُمْ أَنْ تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِکُمْ. أَلاَ ثُمَّ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: ” §لاَ تُطْرُونِی کَمَا أُطْرِیَ عِیسَى ابْنُ مَرْیَمَ، وَقُولُوا: عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ ” ثُمَّ إِنَّهُ بَلَغَنِی أَنَّ قَائِلًا مِنْکُمْ یَقُولُ: وَاللَّهِ لَوْ قَدْ مَاتَ عُمَرُ بَایَعْتُ فُلاَنًا، فَلاَ یَغْتَرَّنَّ امْرُؤٌ أَنْ یَقُولَ: إِنَّمَا کَانَتْ بَیْعَهُ أَبِی بَکْرٍ فَلْتَهً وَتَمَّتْ، أَلاَ وَإِنَّهَا قَدْ کَانَتْ کَذَلِکَ، وَلَکِنَّ اللَّهَ وَقَى شَرَّهَا، وَلَیْسَ مِنْکُمْ مَنْ تُقْطَعُ الأَعْنَاقُ إِلَیْهِ مِثْلُ أَبِی بَکْرٍ، مَنْ بَایَعَ رَجُلًا عَنْ غَیْرِ مَشُورَهٍ مِنَ المُسْلِمِینَ فَلاَ یُبَایَعُ هُوَ وَلاَ الَّذِی بَایَعَهُ، تَغِرَّهً أَنْ یُقْتَلاَ، وَإِنَّهُ قَدْ کَانَ مِنْ خَبَرِنَا حِینَ تَوَفَّى اللَّهُ نَبِیَّهُ صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ الأَنْصَارَ خَالَفُونَا، وَاجْتَمَعُوا بِأَسْرِهِمْ فِی سَقِیفَهِ بَنِی سَاعِدَهَ، وَخَالَفَ عَنَّا عَلِیٌّ وَالزُّبَیْرُ وَمَنْ مَعَهُمَا، وَاجْتَمَعَ المُهَاجِرُونَ إِلَى أَبِی بَکْرٍ، فَقُلْتُ لِأَبِی بَکْرٍ: یَا أَبَا بَکْرٍ انْطَلِقْ بِنَا إِلَى إِخْوَانِنَا هَؤُلاَءِ مِنَ الأَنْصَارِ، فَانْطَلَقْنَا نُرِیدُهُمْ، فَلَمَّا دَنَوْنَا مِنْهُمْ، لَقِیَنَا مِنْهُمْ رَجُلاَنِ صَالِحَانِ، فَذَکَرَا مَا تَمَالَأَ عَلَیْهِ القَوْمُ، فَقَالاَ: أَیْنَ تُرِیدُونَ یَا مَعْشَرَ المُهَاجِرِینَ؟ فَقُلْنَا: نُرِیدُ إِخْوَانَنَا هَؤُلاَءِ مِنَ الأَنْصَارِ، فَقَالاَ: لاَ عَلَیْکُمْ أَنْ لاَ تَقْرَبُوهُمْ، اقْضُوا أَمْرَکُمْ، فَقُلْتُ: وَاللَّهِ لَنَأْتِیَنَّهُمْ، فَانْطَلَقْنَا حَتَّى أَتَیْنَاهُمْ فِی سَقِیفَهِ بَنِی سَاعِدَهَ، فَإِذَا رَجُلٌ مُزَمَّلٌ بَیْنَ ظَهْرَانَیْهِمْ، فَقُلْتُ: مَنْ هَذَا؟ فَقَالُوا: هَذَا سَعْدُ بْنُ عُبَادَهَ، فَقُلْتُ: مَا لَهُ؟ قَالُوا: یُوعَکُ، فَلَمَّا جَلَسْنَا قَلِیلًا تَشَهَّدَ خَطِیبُهُمْ، فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ، ثُمَّ قَالَ: أَمَّا بَعْدُ، فَنَحْنُ أَنْصَارُ اللَّهِ وَکَتِیبَهُ الإِسْلاَمِ، وَأَنْتُمْ مَعْشَرَ المُهَاجِرِینَ رَهْطٌ، وَقَدْ دَفَّتْ دَافَّهٌ مِنْ قَوْمِکُمْ، فَإِذَا هُمْ یُرِیدُونَ أَنْ یَخْتَزِلُونَا مِنْ أَصْلِنَا، وَأَنْ یَحْضُنُونَا مِنَ الأَمْرِ. فَلَمَّا سَکَتَ أَرَدْتُ أَنْ أَتَکَلَّمَ، وَکُنْتُ قَدْ زَوَّرْتُ مَقَالَهً أَعْجَبَتْنِی أُرِیدُ أَنْ أُقَدِّمَهَا بَیْنَ یَدَیْ أَبِی بَکْرٍ، وَکُنْتُ أُدَارِی مِنْهُ بَعْضَ الحَدِّ، فَلَمَّا أَرَدْتُ أَنْ أَتَکَلَّمَ، قَالَ أَبُو بَکْرٍ: عَلَى رِسْلِکَ، فَکَرِهْتُ أَنْ أُغْضِبَهُ، فَتَکَلَّمَ أَبُو بَکْرٍ فَکَانَ هُوَ أَحْلَمَ مِنِّی وَأَوْقَرَ، وَاللَّهِ مَا تَرَکَ مِنْ کَلِمَهٍ أَعْجَبَتْنِی فِی تَزْوِیرِی، إِلَّا قَالَ فِی بَدِیهَتِهِ مِثْلَهَا أَوْ أَفْضَلَ مِنْهَا حَتَّى سَکَتَ، فَقَالَ: مَا ذَکَرْتُمْ فِیکُمْ مِنْ خَیْرٍ فَأَنْتُمْ لَهُ أَهْلٌ، وَلَنْ یُعْرَفَ هَذَا الأَمْرُ إِلَّا لِهَذَا الحَیِّ مِنْ قُرَیْشٍ، هُمْ أَوْسَطُ العَرَبِ نَسَبًا وَدَارًا، وَقَدْ رَضِیتُ لَکُمْ أَحَدَ هَذَیْنِ الرَّجُلَیْنِ، فَبَایِعُوا أَیَّهُمَا شِئْتُمْ، فَأَخَذَ بِیَدِی وَبِیَدِ أَبِی عُبَیْدَهَ بْنِ الجَرَّاحِ، وَهُوَ جَالِسٌ بَیْنَنَا، فَلَمْ أَکْرَهْ مِمَّا قَالَ غَیْرَهَا، کَانَ وَاللَّهِ أَنْ أُقَدَّمَ فَتُضْرَبَ عُنُقِی، لاَ یُقَرِّبُنِی ذَلِکَ مِنْ إِثْمٍ، أَحَبَّ إِلَیَّ مِنْ أَنْ أَتَأَمَّرَ عَلَى قَوْمٍ فِیهِمْ أَبُو بَکْرٍ، اللَّهُمَّ إِلَّا أَنْ تُسَوِّلَ إِلَیَّ نَفْسِی عِنْدَ المَوْتِ شَیْئًا لاَ أَجِدُهُ الآنَ. فَقَالَ قَائِلٌ مِنَ الأَنْصَارِ: أَنَا جُذَیْلُهَا المُحَکَّکُ، وَعُذَیْقُهَا المُرَجَّبُ، مِنَّا أَمِیرٌ، وَمِنْکُمْ أَمِیرٌ، یَا مَعْشَرَ قُرَیْشٍ. فَکَثُرَ اللَّغَطُ، وَارْتَفَعَتِ الأَصْوَاتُ، حَتَّى فَرِقْتُ مِنَ الِاخْتِلاَفِ، فَقُلْتُ: ابْسُطْ یَدَکَ یَا أَبَا بَکْرٍ، فَبَسَطَ یَدَهُ فَبَایَعْتُهُ، وَبَایَعَهُ المُهَاجِرُونَ ثُمَّ بَایَعَتْهُ الأَنْصَارُ. وَنَزَوْنَا عَلَى سَعْدِ بْنِ عُبَادَهَ، فَقَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ: قَتَلْتُمْ سَعْدَ بْنَ عُبَادَهَ، فَقُلْتُ: قَتَلَ اللَّهُ سَعْدَ بْنَ عُبَادَهَ، قَالَ عُمَرُ: وَإِنَّا وَاللَّهِ مَا وَجَدْنَا فِیمَا حَضَرْنَا مِنْ أَمْرٍ أَقْوَى مِنْ مُبَایَعَهِ أَبِی بَکْرٍ، خَشِینَا إِنْ فَارَقْنَا القَوْمَ وَلَمْ تَکُنْ بَیْعَهٌ: أَنْ یُبَایِعُوا رَجُلًا مِنْهُمْ بَعْدَنَا، فَإِمَّا بَایَعْنَاهُمْ عَلَى مَا لاَ نَرْضَى، وَإِمَّا نُخَالِفُهُمْ فَیَکُونُ فَسَادٌ، فَمَنْ بَایَعَ رَجُلًا عَلَى غَیْرِ مَشُورَهٍ مِنَ المُسْلِمِینَ، فَلاَ یُتَابَعُ هُوَ وَلاَ الَّذِی بَایَعَهُ، تَغِرَّهً أَنْ یُقْتَلاَ)

[۵] سوره مبارکه انفال، آیه ۷۴ (وَالَّذِینَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ وَالَّذِینَ آوَوْا وَنَصَرُوا أُولَٰئِکَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا ۚ لَهُمْ مَغْفِرَهٌ وَرِزْقٌ کَرِیمٌ)

[۶] بحار الأنوار الجامعه لدرر أخبار الأئمه الأطهار علیهم السلام ، جلد ۴۳ ، صفحه ۱۸۶ (وَ رُوِیَ: أَنَّهَا بَقِیَتْ بَعْدَ أَبِیهَا أَرْبَعِینَ صَبَاحاً وَ لَمَّا حَضَرَتْهَا اَلْوَفَاهُ قَالَتْ لِأَسْمَاءَ إِنَّ جَبْرَئِیلَ أَتَى اَلنَّبِیَّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ لَمَّا حَضَرَتْهُ اَلْوَفَاهُ بِکَافُورٍ مِنَ اَلْجَنَّهِ فَقَسَمَهُ أَثْلاَثاً ثُلُثاً لِنَفْسِهِ وَ ثُلُثاً لِعَلِیٍّ وَ ثُلُثاً لِی وَ کَانَ أَرْبَعِینَ دِرْهَماً فَقَالَتْ یَا أَسْمَاءُ اِئْتِینِی بِبَقِیَّهِ حَنُوطِ وَالِدِی مِنْ مَوْضِعِ کَذَا وَ کَذَا فَضَعِیهِ عِنْدَ رَأْسِی فَوَضَعَتْهُ ثُمَّ تَسَجَّتْ بِثَوْبِهَا وَ قَالَتِ اِنْتَظِرِینِی هُنَیْهَهً وَ اُدْعِینِی فَإِنْ أَجَبْتُکِ وَ إِلاَّ فَاعْلَمِی أَنِّی قَدْ قَدِمْتُ عَلَى أَبِی صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ فَانْتَظَرَتْهَا هُنَیْهَهً ثُمَّ نَادَتْهَا فَلَمْ تُجِبْهَا فَنَادَتْ یَا بِنْتَ مُحَمَّدٍ اَلْمُصْطَفَى یَا بِنْتَ أَکْرَمِ مَنْ حَمَلَتْهُ اَلنِّسَاءُ یَا بِنْتَ خَیْرِ مَنْ وَطِئَ اَلْحَصَا یَا بِنْتَ مَنْ کَانَ مِنْ رَبِّهِ قٰابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنىٰ  قَالَ فَلَمْ تُجِبْهَا فَکَشَفَتِ اَلثَّوْبَ عَنْ وَجْهِهَا فَإِذَا بِهَا قَدْ فَارَقَتِ اَلدُّنْیَا فَوَقَعَتْ عَلَیْهَا تُقَبِّلُهَا وَ هِیَ تَقُولُ فَاطِمَهُ إِذَا قَدِمْتِ عَلَى أَبِیکِ رَسُولِ اَللَّهِ فَأَقْرِئِیهِ عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ عُمَیْسٍ اَلسَّلاَمَ فَبَیْنَا هِیَ کَذَلِکَ إِذْ دَخَلَ اَلْحَسَنُ وَ اَلْحُسَیْنُ فَقَالاَ یَا أَسْمَاءُ مَا یُنِیمُ أُمَّنَا فِی هَذِهِ اَلسَّاعَهِ قَالَتْ یَا اِبْنَیْ رَسُولِ اَللَّهِ لَیْسَتْ أُمُّکُمَا نَائِمَهً قَدْ فَارَقَتِ اَلدُّنْیَا فَوَقَعَ عَلَیْهَا اَلْحَسَنُ یُقَبِّلُهَا مَرَّهً وَ یَقُولُ یَا أُمَّاهْ کَلِّمِینِی قَبْلَ أَنْ تُفَارِقَ رُوحِی بَدَنِی قَالَتْ وَ أَقْبَلَ اَلْحُسَیْنُ یُقَبِّلُ رِجْلَهَا وَ یَقُولُ یَا أُمَّاهْ أَنَا اِبْنُکِ اَلْحُسَیْنُ کَلِّمِینِی قَبْلَ أَنْ یَتَصَدَّعَ قَلْبِی فَأَمُوتَ قَالَتْ لَهُمَا أَسْمَاءُ یَا اِبْنَیْ رَسُولِ اَللَّهِ اِنْطَلِقَا إِلَى أَبِیکُمَا عَلِیٍّ فَأَخْبِرَاهُ بِمَوْتِ أُمِّکُمَا فَخَرَجَا حَتَّى إِذَا کَانَا قُرْبَ اَلْمَسْجِدِ رَفَعَا أَصْوَاتَهُمَا بِالْبُکَاءِ فَابْتَدَرَهُمَا جَمِیعُ اَلصَّحَابَهِ فَقَالُوا مَا یُبْکِیکُمَا یَا اِبْنَیْ رَسُولِ اَللَّهِ لاَ أَبْکَى اَللَّهُ أَعْیُنَکُمَا لَعَلَّکُمَا نَظَرْتُمَا إِلَى مَوْقِفِ جَدِّکُمَا فَبَکَیْتُمَا شَوْقاً إِلَیْهِ فَقَالاَ لاَ أَ وَ لَیْسَ قَدْ مَاتَتْ أُمُّنَا فَاطِمَهُ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَیْهَا قَالَ فَوَقَعَ عَلِیٌّ عَلَیْهِ السَّلاَمُ عَلَى وَجْهِهِ یَقُولُ بِمَنِ اَلْعَزَاءُ یَا بِنْتَ مُحَمَّدٍ کُنْتُ بِکِ أَتَعَزَّى فَفِیمَ اَلْعَزَاءُ مِنْ بَعْدِکِ ثُمَّ قَالَ لِکُلِّ اِجْتِمَاعٍ مِنْ خَلِیلَیْنِ فُرْقَهٌ وَ کُلُّ اَلَّذِی دُونَ اَلْفِرَاقِ قَلِیلٌ وَ إِنَّ اِفْتِقَادِی فَاطِماً بَعْدَ أَحْمَدَ دَلِیلٌ عَلَى أَنْ لاَ یَدُومَ خَلِیلٌ ثُمَّ قَالَ عَلَیْهِ السَّلاَمُ یَا أَسْمَاءُ غَسِّلِیهَا وَ حَنِّطِیهَا وَ کَفِّنِیهَا قَالَ فَغَسَّلُوهَا وَ کَفَّنُوهَا وَ حَنَّطُوهَا وَ صَلَّوْا عَلَیْهَا لَیْلاً وَ دَفَنُوهَا بِالْبَقِیعِ وَ مَاتَتْ بَعْدَ اَلْعَصْرِ .)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>