خانه / سخنرانی ها / سایر مناسبت ها / سیر تکوّن عقاید شیعه – جلسه بیست و سوم (شب قدر)

سیر تکوّن عقاید شیعه – جلسه بیست و سوم (شب قدر)

حجت الاسلام کاشانی بامداد روز دوشنبه مورخ ۵ اردیبهشت ۱۴۰۱ (مصادف با شب قدر) در مجموعه فرهنگی شهدای انقلاب اسلامی به سخنرانی به مناسبت شب قدر پرداختند که مشروح این جلسه تقدیم می شود.

برای دریافت فایل صوتی این جلسه، اینجا کلیک نمایید.

برای دریافت فیلم این جلسه، اینجا کلیک نمایید.

«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیم‏»

«أُفَوِّضُ أَمْری إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصیرٌ بِالْعِبادِ».[۱]

«رَبِّ اشْرَحْ لی‏ صَدْری * وَ یَسِّرْ لی‏ أَمْری * وَ احْلُلْ عُقْدَهً مِنْ لِسانی‏ * یَفْقَهُوا قَوْلی‏».[۲]

«اللَّهُمَّ وَ أَنْطِقْنِی بِالْهُدَى وَ أَلْهِمْنِی التَّقْوَى».[۳]

مقدّمه

هدیه به پیشگاه با عظمت امیرالمؤمنین علیه أفضل صلوات المصلّین صلواتی هدیه بفرمایید.

اللهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّل فَرَجَهُم

عرض التجاء و گدایی به محضر مقدّس حضرت بقیه‌ الله اعظم روحی و ارواح العالمین له الفداه و عجّل الله تعالی فرجه الشریف وَ رَزَقَنا الله تعالی رؤیَتَهُ وَ زِیارَتَهُ و الشَّهادَهَ بَینَ یَدَیه صلوات دیگری محبّت بفرمایید.

اللهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّل فَرَجَهُم

حدیث نفس

اهتمام اهل بیت سلام الله علیهم أجمعین به امشب بیش از دو شب قبل بوده است، لذا اضطراب ملتجیِ گنهکارِ بیچاره‌ای مانند من هم بیشتر است.

خودم را در معرضی می‌بینم که اندک فرصتی برای نجات و دست‌گیری و استغفار و توبه مانده است. وقتی انسان می‌خواهد توبه کند باید این عرضه را داشته باشد که عذرخواهی کند، باید به خطای خود ملتفت باشد، بعد بتواند با یک عرض ادبی محترمانه از آن عظیم الشأنی که به او جسارت کرده است عذرخواهی کند.

مرکب نفس را سوار شدم و تاختم، شیطان و نفسم من مرا تشویق کردند و با تمام سرعت به سمت خطا رفتم، مرگ بر این نفس برای گستاخی او بر سیّد و مولای خود.

مشکل بزرگ گنهکارانی که مانند من بیچاره هستند این است که حالا زبانی هم برای عذرخواهی نیست، ما از اینکه بتوانیم نام خدای متعال را ببریم قصور ذاتی داریم.

شأن حضرت حق أجل است از اینکه کسی مانند من اصلاً بخواهد او را عبادت کند، من آن زمانی که عبادت می‌کنم هم غلط زیادی می‌کنم، چه برسد به آن زمانی که نستجیربالله معصیت کرده‌ام.

مرحوم امام رضوان الله تعالی علیه در شرح یکی از احادیثی که در چهل حدیث در عُجب دارد می‌گوید: عبادات شما نزد اولیای خدا گناه کبیره است!

چون همه‌ی آن‌ها پر از جسارت و بی‌ادبی است. قرآن کریم دارد: «سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا یَصِفُونَ».[۴] یکی از مهم‌ترین مصادیق «سبحان الله» در قرآن کریم در آنجایی است که به ساحت قدس ربوبی جسارت شده است.

«مَا کَانَ لِلَّهِ أَنْ یَتَّخِذَ مِنْ وَلَدٍ»[۵] گفتند خدا بچه دارد و به بچه نیاز دارد، «سُبْحَانَهُ» خدا پاک و منزه است از این نسبت‌های زشت.

مثلاً می‌گویند «أَصْطَفَى الْبَنَاتِ عَلَى الْبَنِینَ»،[۶] «سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا یَصِفُونَ».

مانند همان عبارت را برای وصف کردنِ افرادی مانند من دارد، «سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا یَصِفُونَ».

من حتّی زمانی که می‌خواهم عبادت هم کنم نمی‌توانم از بی‌ادبی خارج بشوم. ان شاء الله خدای متعال مرحوم آیت الله ملکی تبریزی اعلی الله مقامه الشّریف را رحمت کند که می‌فرمودند: خدایا! من عیب زیاد دارم ولی دروغگو نیستم، اگر تو نگفته بودی در نماز خودت بگو «إِیّاکَ نَعبُدُ وَإِیّاکَ نَستَعینُ»[۷] من دیگر این یک دروغ را نمی‌گفتم. «إِیّاکَ نَعبُدُ» یعنی فقط تو را می‌پرستم، من که بند شهوات و اعتباریات و ریا و غضب و علقه و تعلّق هستم، «إِیّاکَ نَستَعینُ» هم که هر کجا احساس کنم کسی در جایی توانی دارد به سراغ او می‌روم و خَم و راست می‌شوم، من کجا و «إِیّاکَ نَعبُدُ وَإِیّاکَ نَستَعینُ» کجا؟

«سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا یَصِفُونَ»، باید بعد از همه‌ی عباداتمان «سبحان الله» بگوییم، و شما می‌گویید، شما در دعای جوشن کبیر بعد از هر بندی که خدای متعال را به اوصاف زیبا یاد می‌کنید عذرخواهی می‌کنید، درست هم این است، چون معصوم به ما یاد داده است، این ادبِ توحیدی است، ما چطور شکر بجا بیاوریم که اگر حضرت زین العابدین صلوات الله علیه و امیرالمؤمنین صلوات الله علیه نبودند که ما این چند کلمه را هم نمی‌دانستیم، آن هم خدا فرمود که «سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا یَصِفُونَ»، بعد فرمود: مگر بندگانِ مخلَص. یعنی اگر خواستید راجع به خدای متعال حرف بزنید بروید و کلمات عبادت مخلَص را ببینید.

ما که اسامی زشت نمی‌گوییم، الفاظ را درست می‌گوییم، ولی همینکه از نفس خبیث من بیرون می‌آید، من چه می‌گویم؟ همه‌ی این‌ها بی‌ادبی است، چون انتهای فهمی که من از این اوصاف و کمالات دارم جسارت به محضر حضرت حق است. «یَا مَنْ لَهُ الْقُدْرَهُ وَ الْکَمَالُ» ای صاحبِ قدرت و کمال… من قدرت را در چه چیزی می‌بینم؟ قدرت به اینکه این لیوان را بلند کنم؟ قدرت به اینکه می‌توانم پنج نفر را بزنم؟ قدرت به اینکه می‌توانم چهار نفر را عزل و نصب کنم؟ انتهای قدرتی که من می‌فهمم چیست؟ اگر این را به خدای متعال نسبت بدهیم درواقع جسارت است و برای همین هم می‌گوییم: «سُبْحانَکَ یا لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ» ابرازِ بی‌پناهی می‌کنیم.

آمده‌ام بگویم غلط کرده‌ام امّا حتّی نمی‌دانم باید چه بگویم! می‌گویم «یَا مَنْ لَهُ الْقُدْرَهُ وَ الْکَمَالُ» بعد می‌گوید آیا این چیزی که گفتی شأن حضرت حق بود؟ بعد می‌گوید: «سُبْحانَکَ یا لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ». نه!

اینکه عرض می‌کنم ما بر سر سفره‌ی حضرت زین العابدین صلوات الله علیه هستیم، این نمونه‌ی آن. ان شاء الله فدای امام سجّاد علیه السلام بشوم، ان شاء الله خدای متعال ما را با حضرت زین العابدین صلوات الله علیه آشتی بدهد، ان شاء الله خدای متعال به ما فهمی بدهد که حداقل یک روز از دهه اول محرم را بدانیم که سر سفره‌ی حضرت زین العابدین صلوات الله علیه کربلافهم شده‌ایم.

در مناجات منسوب به حضرت زین العابدین صلوات الله علیه به نام «مناجات خمس عشر» یا «مناجات ذاکرین»، وقتی انسان این مناجات را می‌خواهند حیرت‌زده می‌شود که اصلاً من امشب چه بگویم؟ زمانی است که من خیال می‌کنم امشب آمدم و اشکی ریختم و «غلط کردم» گفتم و «العفو» گفتم و… و بخاطر این‌ها من را می‌بخشد، این هم بدبختی و عُجب است. تا زمانی که من نفهمم اولاً همه‌ی نعمت‌ها ابتدایی است و استحقاقی نیست، من چیزی ندارم که مستحق باشم، بالاتر هرچه بویم جسارت هم هست، او از کَرَمِ خودش ندید می‌گیرد، اگر اینقدر کریم نبود باید ورودی جلسات گیت می‌گذاشتند و می‌گفتند غیر از عبادِ مخلص اگر کسی این اسامی را بگوید دهان او را می‌شکنیم. شما چطور دوست ندارید کسی نام ناموستان را ببرد، به ناموس خودتان تعصب دارید، اهل بیت سلام الله علیهم أجمعین به خدای متعال تعصب دارند، خدای متعال واحدِ قهّار است، ان شاء الله خدای متعال روزی کند که ما از گناهانمان خلاص شده باشیم که شب بیست و سوم بگوییم خدایا! قدری از معرفت خودت را به ما عطاء بفرما. قبل از آن بگوییم یا امیرالمؤمنین! ای آقایی که درِ قلعه خیبر را کَندی و فرمودی: والله این کار برای جسم عادی نبود. تو که در قلعه‌ی خیبر را کَندی می‌توانی این تعلّقاتِ بی‌خود را از دل من جدا کنی.

حضرت سیّدالشّهداء صلوات الله علیه به خدای متعال عرض کرد: «أنتَ الّذی أزَلْتَ الأغْیارَ عن قُلوبِ أحِبّائکَ»،[۸] این تو هستی که اغیار را از دل بندگان و محبّان خودت پاک می‌کنی.

دل من هرجایی و بی در و پیکر است، آنقدر این طرف و آن طرف رفته‌ام که اصلاً ملتفت می‌شوم که اصلاً نمی‌توانم تو را صدا بزنم. «یَا مَنْ لَهُ الْقُدْرَهُ وَ الْکَمَالُ» بعد می‌گوید آیا این چیزی که گفتی شأن حضرت حق بود؟ بعد می‌گوید: «سُبْحانَکَ یا لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ».

بعد انسان به یک عجزی می‌رسد که چه بگویم؟ فکر می‌کردم وقتی این صد و یک بند را می‌گویم کاری کرده‌ام، قدم اول این است که بدانم من اصلاً نمی‌توانم هیچ کاری کنم، فقط فرمود: «إِنَّ الَّذِینَ یَسْتَکْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِی»[۹] آن‌هایی که مستکبر هستند…

ما آمده‌ایم بگوییم من یک گنهکارِ غلط کرده هستم و آمده‌ام بگویم من متمرّد طغیانگر نیستم، اعتراف هم می‌کنم که اصلاً عرضه‌ی صدا کردنِ تو را هم ندارم.

زمانی شما ادبیات عدّه‌ای مردم شریف را نمی‌دانید، من بین آن‌ها کوچه بازاری حرف می‌زنم و می‌گویم من ادبیات شما را بلد نیستم!

خدایا! من اصلاً عرضه‌ی اینکه یک غلط کردم مؤدّبانه بگویم هم ندارم، عاجزتر از من کیست؟

اینجا اصلاً انسان به یک حیرتی می‌افتد که من اصلاً امشب چکار کنم؟

ان شاء الله فدای حضرت زین العابدین صلوات الله علیه بشوم که وقتی به امام صادق علیه السلام گفتند: آقا! شما خیلی مدح امیرالمؤمنین صلوات الله علیه می‌گویید، آیا شما شبیه امیرالمؤمنین صلوات الله علیه هستید؟ حضرت فرمودند: هیهات! جدّی به نام علی بن الحسین [سلام الله علیه] داشتم که او قدری به امیرالمؤمنین صلوات الله علیه شبیه بود، در عبادت شبیه بود، در آن ابتلای سهمگین هم شبیه بود، بلکه ابتلا شدیدتر بود.

حداقل این است که خدایا! من از بیچارگی به این طرف و آن طرف چنگ می‌زنم…

می‌گوید «کَانَ یَزید لَعَنه الله یَتَّخِذُ مَجَالِسَ الشُرب»، یک مرتبه که نبود… یک مرتبه بی‌ادبی نکردند…

یا زین العابدین! ان شاء الله برای دل شما بمیرم، ما هم که عصمت نداریم و نسیان داریم وقتی به یاد مصائب شما می‌افتیم…

بر سر سفره‌ی مناجات امام سجّاد سلام الله علیه

حضرت زین العابدین صلوات الله علیه به محضر خدای متعال اینطور عرض می‌کنند: «إِلَهِی لَوْ لَا الْوَاجِبُ مِنْ قَبُولِ أَمْرِکَ» خدایا! اگر دستورِ تو نبود، تو دستور دادی عبادت کنید، من را بخوانید، نماز بخوانید، خودت فرمودی، اگر دستور تو نبود و اجابتِ من «لَنَزَّهْتُکَ مِنْ ذِکْرِی إِیَّاکَ» من اصلاً جرأت نمی‌کردم نام تو را با دهان ناپاک خودم ببرم و می‌گفتم شأن شما أجل است و معاذالله و شما بالاتر از این هستید که من نام شما را ببرم، «لَنَزَّهْتُکَ مِنْ ذِکْرِی إِیَّاکَ عَلَى أَنَّ ذِکْرِی لَکَ بِقَدْرِی» من هرچه بگویم به قدر خودم می‌گویم «لَا بِقَدْرِکَ وَ مَا عَسَى أَنْ یَبْلُغَ مِقْدَارِی حَتَّى أُجْعَلَ مَحَلًّا لِتَقْدِیسِکَ» منِ ناپاک کجا که بخواهم بیایم و تو که پاک هستی را وصف کنم؟ «وَ مِنْ أَعْظَمِ النِّعَمِ عَلَیْنَا»… اینجا آنجایی است که اگر کسی ملتفت باشد از شرم و خجالت نسبت به أکرم الأکرمین آب می‌شود، می‌فرماید «وَ مِنْ أَعْظَمِ النِّعَمِ عَلَیْنَا» از بزرگترین نعمت‌ها بر ما «جَرَیَانُ ذِکْرِکَ عَلَى أَلْسِنَتِنَا» این بود که اجازه دادی من هم نام تو را ببرم، اجازه دادی من هم نام حسینِ تو را ببرم، وگرنه «سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا یَصِفُونَ»، من اصلاً حق نداشتم اسم ببرم… «وَ إِذْنُکَ لَنَا بِدُعَائِکَ وَ تَنْزِیهِکَ وَ تَسْبِیحِکَ» اجازه دادی گنهکارها هم بیایند…

اگر شب قدر فقط برای امام معصوم بود که زمان آن معلوم بود، چون داستان شب قدر معلوم است، برای امام معصوم که علم حضوری است، «تَنَزَّلُ الْمَلائِکَهُ وَ الرُّوحُ فِیها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ کُلِّ أَمْرٍ»[۱۰] کجا نازل می‌شوند؟ چرا شب قدر را مشخص نکرده است؟ این از کَرَمِ اکرم الأکرمین است، در سه شب پخش کرده است که بیچاره‌ها فرصت بیشتر داشته باشند، «وَ مِنْ أَعْظَمِ النِّعَمِ عَلَیْنَا» اینکه ما را هم در مجلس خودتان راه دادید، این از آقایی و کَرَمِ شماست، مگر می‌شود ما را راه بدهی و ما را با دست خالی رد کنی؟ یا ذوالجلال و الاکرام…

من اگر قسم بخورم اینجا جا دارد، برای اینکه شما را دلگرم کنم که چند جمله هم از دعای پنجاهم صحیفه سجّادیه بخوانم که بر سر سفره‌ی حضرت زین العابدین صلوات الله علیه چند جمله‌ای خوانده باشیم، به بهانه‌ی نام مبارک او که یقین دارم حضرت ولی عصر ارواحنا فداه به نور چشمشان یعنی جدّ اطهرشان حضرت زین العابدین صلوات الله علیه عنایت دارند، بلکه به ما عنایت کنند.

ان شاء الله خدای متعال به ما این فهم را بدهد که امشب حال امام زمان ارواحنا فداه برای مغفرتِ ما از ما خیلی بدتر است، امشب او برای ما بیش از ما برای خودمان گریه می‌کند، اگر کسی با یک امام زمانِ بی‌خیال کار دارد برود امام خود را عوض کند، اگر امشب او اذن نداده بود…

می‌گوید سرم درد می‌کرد و تب و لرز هم داشتم، خانه هم نزدیک مسجد بود. امیرالمؤمنین صلوات الله علیه هر روز صبح‌ها بعد از نماز صبح سخنرانی می‌کردند، امیرالمؤمنین صلوات الله علیه از آن مسئولانی بودند که در یک جای ثابتِ عمومیِ در دسترسِ عموم دائم حاضر می‌شدند. مسئول اگر هر روز هم به یک مسجد برود، چون این مسجد تازه است و مردم آن مسجد هم او را تحویل می‌گیرند و هنوز حجاب هست، با هم راحت نیستند، ولی اگر یک جای ثابت باشد که گرفتارها بدانند که یک زمان خاصی می‌توانند به آنجا بروند و آنجا هم عمومی باشد، تقسیم کنند و مسئول پایین‌تر هم به شهر و منطقه‌ی خودش سرکشی کند، طبعاً یک نفر نمی‌تواند به همه‌ی شهرها برسد. وقتی مردم با مسئول ارتباط بگیرند و اگر مسئول آدم خوبی باشد بعد از مدّتی خیلی از شبهات مردم برطرف می‌شود، اگر ببینند تواضع دارد، اگر ببینند حرف گوش می‌دهد، اگر ببینند منطقی است. امیرالمؤمنین صلوات الله علیه این کار را می‌کردند، هر روز نماز صبح سخنرانی داشتند. نوشته‌اند که فقرا و مردم… یعنی قاطبه‌ی این‌هایی که صبح می‌آمدند فقرا بودند، بیچاره‌ها بودند، مجلسی بود که بی کس و کارها هم دسترسی داشتند، اینجا امیرالمؤمنین صلوات الله علیه برای این‌ها سخنرانی می‌کردند، نوشته‌اند بخشی از فرمایشات امیرالمؤمنین صلوات الله علیه هم فقه بود، مثلاً خیلی از این مباحث فقه سیاسی امیرالمؤمنین صلوات الله علیه برای همان سخنرانی‌های صبح‌هاست.

این شخص می‌گوید در خانه نشسته بودم و سر درد و تب و لرز داشتم و خانه‌ی ما هم نزدیک مسجد بود، یعنی در مرکز کوفه زندگی می‌کردم، گفتم حال ندارم به مسجد بروم پس نماز را می‌خوانم و می‌خوابم، بعد به دل من افتاد که حیف است، چون امیرالمؤمنین صلوات الله علیه به منبر می‌روند. با اینکه حالم خوب نبود به مسجد آمدم و مسجد کوفه هم بزرگ بود. انتهای مسجد نشستم و کم کم دیدم حالم خوب شد! وقتی امیرالمؤمنین صلوات الله علیه به منبر رفتند و تمام شد اشاره کردند که جلو بیا، من همینکه امیرالمؤمنین صلوات الله علیه را دیدم عرض کردم: اتفاقاً حال من خوب نبود و در خانه نشسته بودم و… حضرت فرمودند: من تو را آوردم!

یا امیرالمؤمنین! فدای محبّت شما بشوم.

این شخص که دانشی ندارد، می‌گوید عرض کردم: آقا! آیا شما بغیر از مسجد به اطراف مسجد هم اشراف دارید؟ حضرت فرمودند: به شرق و غرب عالم اشراف دارم.

این امام زمان ارواحنا فداه است که خواسته‌اند ما بیاییم، چه در این مجلس و چه در هر مجلس دیگری، هر جایی که قرار است به قرآن و معصومینِ حقایق قرآن متوسّل بشوند. خدا کند که من امشب فراموش نکنم حداقل یک عرض ادب کنم، گرچه بفهمم که من نمی‌توانم عرض ادب کنم، من هرچه بگویم جسارت است، اما با یک حالت شرمی بگویم «یَا أَیُّهَا الْعَزِیزُ مَسَّنَا وَأَهْلَنَا الضُّرُّ»[۱۱] قبائحی از من رسیده است و پرونده‌ی من دست شماست، «وَجِئْنَا بِبِضَاعَهٍ مُزْجَاهٍ» چیزی هم ندارم، از شما ممنون هستم…

این دعای پنجاه از آن دعاهایی است که من امید دارم ان شاء الله اگر عزیزان بخوانند، بعد از مرگ من هم مرا یاد کند و بگوید کسی بود که خیلی به امام سجّاد علیه السلام علاقه داشت… اصلاً حضرت سجّاد علیه السلام حرف زدن را به ما یاد داده‌اند، مقداری از این دعا را می‌خوانم و بعد توسّل می‌کنم.

امام سجّاد علیه السلام به محضر حضرت حق عرض می‌کنند:

«اللَّهُمَّ إِنَّکَ خَلَقْتَنِی سَوِیّاً» خدایا! وقتی من را خلق کردی درست خلق کردی، تو کم نگذاشتی، من کم گذاشتم، «وَ رَبَّیْتَنِی صَغِیراً» بچّه بودم و من را در دامان پدر و مادری رشد دادی که با من مهربان بودند، «وَ رَزَقْتَنِی مَکْفِیّاً» به من رزق دادی، «اللَّهُمَّ إِنِّی وَجَدْتُ فِیمَا أَنْزَلْتَ مِنْ کِتَابِکَ» خدایا! من در بین آیات قرآن کریم، آیه‌ای که به من نسبت داشته باشد را نمی‌شناسم، «اللَّهُمَّ إِنِّی وَجَدْتُ فِیمَا أَنْزَلْتَ مِنْ کِتَابِکَ وَ بَشَّرْتَ بِهِ عِبَادَکَ» خدایا! من در قرآن کریم چیزی پیدا کردم که برای من است، «أَنْ قُلْتَ: یا عِبادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ» این من هستم که اسراف کردم، این من هستم که از حد گذرانده‌ام…

وقت نیست توضیح بدهم که این تعبیر در نهایتِ ادب است، خدای متعال در قرآن کریم وقتی می‌خواهد راجع به بندگان خودش صحبت کند، آن‌هایی که مخلَص هستند، آن‌هایی که شیطان به آن‌ها راه ندارد، آنجا از تعابیری مانند «عبد من» و «عباد من» استفاده می‌کند، «وَاذْکُرْ عَبْدَنَا دَاوُودَ»،[۱۲] «وَاذْکُرْ عَبْدَنَا أَیُّوبَ»،[۱۳] اگر بخواهد «عبد» را به خودش نسبت بدهد نام انبیاء علیهم السلام را می‌آورد، «إِنَّ عِبَادِی لَیْسَ لَکَ عَلَیْهِمْ سُلْطَانٌ»،[۱۴] توضیحِ این کار دارد، اگر بنده‌ی من باشد شیطان به او تسلّط ندارد، برای انبیاء از «کانَ عَبْداً»[۱۵] استفاده می‌کند، مؤدّبانه‌ترین تعبیر به یک انسان این است که به او «عبد» بگوییم، عبد کسی است که فقط عبد خداست و عبدِ غیر نیست، عبد شهوات، عبد غضب، عبد ریا نیست.

حالا که خواسته است با گنهکاران مواجه بشود چه نامی گفته است؟ همان اسمی که با آن انبیاء علیهم السلام را صدا می‌زند، «أَنْ قُلْتَ: یا عِبادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَهِ اللَّهِ»، طوری حرف می‌زند که انگار امشب او نیاز دارد که ببخشد! «إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعاً». به جایی رو نزنید، آغوش خودم برای شما باز است.

حضرت زین العابدین صلوات الله علیه می‌فرماید: «وَ قَدْ تَقَدَّمَ مِنِّی مَا قَدْ عَلِمْتَ» می‌دانی چه کرده‌ام، «وَ مَا أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنِّی» تو از خودم به من واقف‌تر هستی، «فَیَا سَوْأَتَا مِمَّا أَحْصَاهُ عَلَیَّ کِتَابُکَ» وای بر من! وقتی که نامه را به دست من بدهند می‌بینم «لَا یُغَادِرُ صَغِیرَهً وَلَا کَبِیرَهً إِلَّا أَحْصَاهَا»،[۱۶] من خیلی از گناهان خود را فراموش کرده‌ام، وای از آن روز بی‌آبرویی که جلوی این‌ها می‌خواهی یک یک را بالای سرم نشان بدهی…

«فَلَوْ لَا الْمَوَاقِفُ الَّتِی أُؤَمِّلُ مِنْ عَفْوِکَ» خدایا! اگر من امید و آرزو نداشتم که مرا ببخشی «الَّذِی شَمِلَ کُلَّ شَیْ‏ءٍ» که آن عفو تو شامل همه چیز است، «لَأَلْقَیْتُ بِیَدِی» زودتر خودم را می‌کشتم…

واقعاً هم همین است، من به این پوچ‌گراها حق می‌دهم که خودکشی کنند، کسی که پشت او به ربّ الارباب گرم نباشد نمی‌تواند این همه ناامیدی را تحمّل کند، چه کسی می‌تواند به دادِ من برسد؟

«وَ لَوْ أَنَّ أَحَداً اسْتَطَاعَ الْهَرَبَ مِنْ رَبِّهِ» اگر کسی بود که توانایی داشت از دایره‌ی حکومت تو فرار کند «لَکُنْتُ أَنَا أَحَقَّ بِالْهَرَبِ مِنْکَ» باید من اولین نفر برای اعمالم فرار می‌کردم، «وَ أَنْتَ لَا تَخْفَى عَلَیْکَ خَافِیَهٌ فِی الْأَرْضِ وَ لَا فِی السَّمَاءِ إِلَّا أَتَیْتَ بِهَا» به کجا بروم که زیر دید تو نباشد؟ چطور مخفی کنم که تو به آن علم نداشته باشی؟ «وَ کَفَى بِکَ جَازِیاً، وَ کَفَى بِکَ حَسِیباً» اگر تو بخواهی محاسبه کنی که من بیچاره هستم.

«اللَّهُمَّ إِنَّکَ طَالِبِی إِنْ أَنَا هَرَبْتُ» من نمی‌توانم فرار کنم که تو مرا گیر نیاوری، من مقهور هستم، «وَ مُدْرِکِی إِنْ أَنَا فَرَرْتُ» نمی‌توانم به جایی فرار کنم، «فَهَا أَنَا ذَا بَیْنَ یَدَیْکَ»

دیده‌اید بچه از دست مادر خود فرار می‌کند و وقتی راه بسته باشد به سمت مادر خود برمی‌گردد…

من امشب خودم آمده‌ام، قبل از مرگم، قبل از اینکه عقوبتت بر من نازل بشود، خودم آمده‌ام، «خَاضِعٌ ذَلِیلٌ رَاغِمٌ» سرشکسته و پشیمان… «إِنْ تُعَذِّبْنِی» اگر بخواهی من را عذاب کنی «فَإِنِّی لِذَلِکَ أَهْلٌ» حق داری، من اهل عذاب هستم، «وَ هُوَ- یَا رَبِّ- مِنْکَ عَدْلٌ» این از عدل توست، «وَ إِنْ تَعْفُ عَنِّی» اگر بخواهی کَرَم کنی و ببخشید «فَقَدِیماً شَمَلَنِی عَفْوُکَ» بارها ندید گرفته‌ای، «وَ أَلْبَسْتَنِی عَافِیَتَکَ» عافیت تو بارها بر من گسترش پیدا کرد، «فَأَسْأَلُکَ- اللَّهُمَّ- بِالْمَخْزُونِ مِنْ أَسْمَائِکَ» خدایا! از آن اسم مخزون تو، از آن نام پنهان تو، از آن اسم اعظم تو و از حقیقتِ امیرالمؤمنین صلوات الله علیه، به آن اسم اعظم پنهان تو متوسّل می‌شوم، که آن اسم اعظم پنهان شخص مبارک امیرالمؤمنین صلوات الله علیه است، «فَأَسْأَلُکَ- اللَّهُمَّ- بِالْمَخْزُونِ مِنْ أَسْمَائِکَ وَ بِمَا وَارَتْهُ الْحُجُبُ مِنْ بَهَائِکَ» خدایا! ببین چه چیزهایی دارم، درست است که من نمی‌فهمم چه می‌گویم، ولی این اسامی که می‌گویم بزرگ است.

«إِلَّا رَحِمْتَ هَذِهِ النَّفْسَ الْجَزُوعَهَ» به این نفس بیچاره‌ی شکسته‌ی ناتوان رحم کن، «وَ هَذِهِ الرِّمَّهَ الْهَلُوعَهَ» به این پوست و استخوان رحم کن، اینطور که تو در آیات خودت از جهنّم و تمهید آن طبقات جهنّم اسم برده‌ای، می‌خواهی با چه کسی بجنگی؟ من که خودم آمده‌ام!

«الَّتِی لَا تَسْتَطِیعُ حَرَّ شَمْسِکَ» خدایا! من نمی‌توانم حتّی نیم ساعت زیر آفتاب بایستم، «فَکَیْفَ تَسْتَطِیعُ حَرَّ نَارِکَ» برای من آن آتشی را فراهم کرده‌ای که سنگ را آب می‌کند؟ «وَ الَّتِی لَا تَسْتَطِیعُ صَوْتَ رَعْدِکَ» خدایا! من از رعد می‌ترسم «فَکَیْفَ تَسْتَطِیعُ صَوْتَ غَضَبِکَ» من چطور صوت غضب تو را تحمّل کنم؟

«فَارْحَمْنِیَ- اللَّهُمَّ- فَإِنِّی امْرُؤٌ حَقِیرٌ» من اندازه‌ی تو نیستم که بخواهی با من زورآزمایی کنی، «وَ خَطَرِی یَسِیرٌ» من کوچکتر از آن هستم که تو اصلاً بخواهی من را تهدید کنی.

آیا می‌خواهی با من زورآزمایی کنی؟ «وَ لَیْسَ عَذَابِی مِمَّا یَزِیدُ فِی مُلْکِکَ مِثْقَالَ ذَرَّهٍ» اگر تو من را عذاب کنی یا نکنی که به عظمت تو افزوده نمی‌شود، «وَ لَوْ أَنَّ عَذَابِی مِمَّا یَزِیدُ فِی مُلْکِکَ لَسَأَلْتُکَ الصَّبْرَ عَلَیْهِ» نبین من گنهکار و سرشکسته و حقیر و خاضع و ذلیل هستم، من تعصّب تو را می‌کشم، اگر بدانم که عذاب کردن من سلطنت تو را عظیم می‌کند و بر هیبت تو افزوده می‌شود از تو می‌خواهم به من صبر بدهی و تو من را عذاب کنی، من غلط کرده‌ام ولی تو را دوست دارم، من گناه کرده‌ام ولی مستکبر نبودم، بی‌عرضه بودم و نفسِ من بر من چیره شد، آنقدر چیزی نگفتی که من فریبِ کَرَمِ تو را خوردم، اگر مُلک و عظمت و هیبت تو اضافه می‌شود از تو می‌خواهم که مرا عذاب کنی، من دوست دارم همه‌ی عالم عظمت تو را ببینند. «وَ أَحْبَبْتُ أَنْ یَکُونَ ذَلِکَ لَکَ» دلم می‌خواهد پرچم تو بالا برود، «وَ لَکِنْ سُلْطَانُکَ- اللَّهُمَّ- أَعْظَمُ» اما خدایا! سلطنت تو عظیم‌تر از آن است که با عذاب حقیری مانند من بالا بروی، «وَ مُلْکُکَ أَدْوَمُ» سلطنت تو و حکومت تو دائمی‌تر از آن است که با عذاب مثل من به دوام و عظمت تو افزوده شود، «مِنْ أَنْ تَزِیدَ فِیهِ طَاعَهُ الْمُطِیعِینَ» من که نه، اگر پیغمبرها به تو عبادت کنند، تو بالا نمی‌روی، «أَوْ تَنْقُصَ مِنْهُ مَعْصِیَهُ الْمُذْنِبِینَ» یا با غلطِ زیادی که من کرده‌ام بر دامان کبریایی تو گرد نمی‌نشیند، «فَارْحَمْنِی یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ، وَ تَجَاوَزْ عَنِّی یَا ذَا الْجَلَالِ وَ الْإِکْرَامِ»… بَه بَه به این اسم، «یَا ذَا الْجَلَالِ وَ الْإِکْرَامِ» خیلی شیرین است…

با مثال محسوس می‌گویم، اگر شما به جایی بروید که شیر در آنجا باشد، شیر باید در قفس باشد، وگرنه جرأت نمی‌کنی به شیر نزدیک بشوی، آن کسی که جلالت و هیبت دارد خوفناک است، عظمت و جلالت او بخواهد جلوه کند همه بیچاره هستند، هر وقت نام مبارک «ذاالجلال» را گفته است، بعد گفته است «یَا ذَا الْجَلَالِ وَ الْإِکْرَامِ»، هیبت دارد ولی از مادر مهربان‌تر است.

معاویه ملعون به زرار گفت: علی چگونه بود؟ گفت: ما مقابل او مانند گنجگک لرزان در برابر شیر شرزه بودیم، ولی از مادر به ما مهربان‌تر بود، مظهر «یَا ذَا الْجَلَالِ وَ الْإِکْرَامِ» است.

«وَ تُبْ عَلَیَّ، إِنَّکَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ» تو رو کن، اگر تو نخواهی که ما نمی‌آییم، تا تو به دل ما نیندازی…

سعدی همه‌ی هنر خود را جمع کرده است و می‌گوید: هر نفسی که فرو می رود ممدّ حیات است و چون بر می آید مفرّح ذات. پس در هر نفسی دو نعمت (دَم و بازدَم) موجود است و بر هر نعمتی شکری واجب.

از دست و زبان که بر آید             کز عهده شکرش به در آید

این فهم یک حکیم برجسته‌ی بی‌نظیر تاریخ ادب سعدی است.

حال حضرت زین العابدین سلام الله علیه را ببینید، حضرت می‌فرمایند: خدایا! به اولین نعمتی که دادی، یعنی همان دَم، نه بازدَم، اینکه آقایی کردی و من را ملتفت کردی که این نعمت است، این نعمت است! اینکه فهمیدم این التفات نعمت است هم باز نعمت است، اینکه آن عظمت را به من می‌فهمانی هم نعمت است، من در همان نعمت اول گیر کرده‌ام و اصلاً نوبت به بازدَم نمی‌رسد!

«وَ تَجَاوَزْ عَنِّی یَا ذَا الْجَلَالِ وَ الْإِکْرَامِ، وَ تُبْ عَلَیَّ» تو رو کن، تا زمانی که تو اراده نکنی که من نمی‌توانم به سمت تو بیایم، «إِنَّکَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ».

روضه و توسّل

قبل از اینکه توسّل را شروع کنیم از همه‌ی عزیزان حلالیت می‌طلبم، من هر سه شب عرض کردم که آداب شب قدر این است که به محضر عالم ربّانی برسید نه سگِ روسیاهی که خودش نمی‌فهمد چه عاقبتی دارد، الآن باید با اضطراب و بیچارگی برای شما هم حرف می‌زد. من این شب‌ها سعی کردم برای خودم حرف بزنم، لذا سیر بحث شب‌های دیگر را هم بهم زدم، ولی با این حال از همه‌ی شما حلالیت می‌طلبم، هرچه بخاطر بدی‌های من حجابی آمد و رحمت از شما دور شد از شما حلالیت می‌طلبم.

بایستی یکدیگر را دعا کنیم، بایستی مظلومین را دعا کنیم، امید دارم مظلومان هم ما را دعا کنند. پدر مادرهای مظلوم افغانستان که فرزندانشان شهید شدند ان شاء الله ما را دعا کنند، ما هم مظلومان را دعا کنیم.

اگر خدای متعال ببیند که ما کریمانه دعا می‌کنیم، ان شاء الله کَرَم خدای متعال هم شامل حال ما می‌شود.

خدایا! لحظه‌ای در این دنیا ما را از امام زمان ارواحنا فداه غافل نگردان.

خدایا! دل ما را بجز محبّت خودت، اهل بیت پیغمبرت علیهم السلام، خاصّه حضرت ولی عصر ارواحنا فداه و هر کسی که آن‌ها به محبّتش دستور داده‌اند، از غیر آن‌ها خالی بگردان.

خدایا! مولای ما حضرت بقیّه الله الأعظم روحی فداه را از ما خشنود بفرما.

خدایا! صبح ظهور امام زمان ارواحنا فداه را در روزگار عمر باقیمانده‌ی ما قرار بده.

آنقدر قبل از ما گریه کردند، ترسم که بیایی و من آن روز نباشم…

آخرین مرتبه‌ای که من مادرم را به مشهد بردم و بعد ایشان را به بیمارستان آوردیم و دو روز بعد عمل کردند و از دنیا رفتند، مرتبه‌ی آخر که از حرم بیرون آمدیم گفتند این شعر را برای من بخوان و رو به امام رضا علیه السلام به امام زمان ارواحنا فداه بگو ترسم که بیایی و من آن روز نباشم…

من همیشه شب بیست و سوم ماه مبارک رمضان یک روضه می‌خوانم، حقیقتِ لیله القدر…

می‌گوید به محضر (هم امام صادق علیه السلام و هم امام باقر علیه السلام داریم) رفتم و دیدم آقا رو به قبله نشسته‌اند و می‌فرمایند: «فاطِمَهُ بِنتَ مُحَمَّد»… پرسیدم: آقا چکار می‌کنید؟ فرمودند: وقتی ما حاجت داریم به مادرمان پناه می‌بریم.

شاید امام زمان ارواحنا فداه هم برای مغفرت ما خدای متعال را به مادرشان قسم می‌دهند. من هم برای خودِ امام زمان ارواحنا فداه و امیرالمؤمنین صلوات الله علیه و امام حسن مجتبی صلوات الله علیه و حضرت سیّدالشّهداء صلوات الله علیه و حضرت زینب کبری سلام الله علیها می‌خواهم روضه‌ی مادرشان را بخوانم.

سعی می‌کنم در این عباراتی هم که می‌گویم تغییر ندهم، فکر می‌کنم و امیدوارم که وهم نباشد، ان شاء الله با ما همراهی کنند.

یا صاحب الزّمان! آجرک الله فی مصیبت جدّک. جدّ شما هم روز بیست و یکم ماه مبارک رمضان از دنیا نرفتند…

خدا نیاورد که در هیچ خانه‌ای مادر جوان مریض بشود، اگر مادر جوان مریض بشود بچه‌ها پریشان هستند، حیران هستند، چیزی حواسشان را پرت نمی‌کند، میل به غذا ندارند، بازی نمی‌کنند، اگر کسی هم بخواهد حرف بزند هر از گاهی برمی‌گردند و بستر را نگاه می‌کنند، اگر وضع خیلی وخیم باشد می‌ترسد اگر یک مرتبه سر را برگرداند کار از دست رفته باشد… از دور بستر مادر بلند نمی‌شدند، کنار بستر نشسته بودند و چیزی حواسشان را پرت نمی‌کرد، حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها نمی‌خواستند بچه‌ها هر چیزی را ببینند… روز آخر به سختی به حالت نیمه‌نشسته درآمد، به کمک خادمه‌شان لباس‌ها را عوض کردند و خون‌ها را شستند، می‌دانند شب امیرالمؤمنین صلوات الله علیه دست‌تنها هستند، ظاهراً لباس بچه‌ها را هم عوض کردند، نمی‌دانم آیا توانستند شانه بزنند یا نه…

این بچه‌ها امام هستند، دیدند مادر بعد از چند روز به حالت نیمه‌نشسته درآمده است، گفتند بعد از چند روز به مسجد می‌رویم که نماز بخوانیم…

ان شاء الله خدای متعال شما را امشب ناامید برنگرداند…

همینکه بچه‌ها رفتند حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها فرمودند: اسماء! من را رو به قبله کن، ملحفه را روی صورت من بکش، عقب بایست، وقتی لحظاتی گذشت بیا و من را صدا بزن، اگر جواب ندادم علی را خبر کن که او می‌داند باید چکار کند…

بیچاره خادمه مضطر عقب ایستاد، بعد از لحظاتی آمد و روبند را کنار زد، در یک نقل می‌گوید وقتی روبند را کنار زد دید دست راست حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها روی صورت خود است… بالاخره امیرالمؤمنین صلوات الله علیه هم روبند را کنار می‌زنند… حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها تا جایی که توانستند مخفی کردند…

اسماء گفت: یا بنت رسول الله! یا فاطمه الزهرا!… بیچاره و مضطر شد، روبند را به سر جای خود برگرداند و عقب عقب رفت، مانده بود که چکار کند، این دو آقازاده وارد شدند، قاعدتاً اگر دلت رفته باشد می‌دانی هر کسی سر خود را وارد آن خانه کند اول آن بستر را نگاه می‌کند. همینکه داخل آمدند دیدند مادر ننشسته‌اند، خوابیده‌اند و روی صورت هم پارچه کشیده‌اند، فرمودند: «یَا أَسْمَاءُ مَا یُنِیمُ أُمَّنَا فِی هَذِهِ السَّاعَهِ»،[۱۷] فکر نمی‌کردم مادرم خواب باشد، اگر خواب است چرا پارچه روی صورت او کشیده‌اید؟

اسماء بیچاره چه کند؟ نتوانست طول بدهد، گفت: «مَاتَت اُمُّکُمَا فَاطِمَه»

بعد می‌گوید نگاه کردم و دیدم این دو آقازاده… مصیبت سنگین است ولی حضرت سیّدالشّهداء صلوات الله علیه پشت سر امام حسن مجتبی صلوات الله علیه، آرام آرام آمدند، نزدیک شدن به حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها آداب دارد، برای محارمِ حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها هم آداب دارد، آرام آرام با قدمِ کوتاه آمدند، امام حسن مجتبی صلوات الله علیه روبند را کنار زدند و آرام یک مرتبه بوسیدند، هنوز باور نکرده‌اند که مادر از دنیا رفته است، صورت درد داشت، بعد با التماس گفت: «یَا أُمَّاهْ کَلِّمِینِی… فَأَنَا اِبْنُکِ اَلْحَسَن»… گفت: مادر! بند دلم در حال پاره شدن است… مادر جواب ندادند… یعنی حسن جان! باید تحمّل کنی، باید سخت‌تر از این‌ها را هم تحمّل کنی…

امام حسن مجتبی صلوات الله علیه همیشه خودشان را جلو می‌انداختند، در جایی به امیرالمؤمنین صلوات الله علیه جسارت شد و حضرت سیّدالشّهداء صلوات الله علیه خواستند جواب بدهند، امام حسن مجتبی صلوات الله علیه فرمودند: حسین جان! بنشین! اگر به تو چیزی بگویند من خیلی اذیت می‌شوم…

اما اینجا وقتی امام حسن مجتبی صلوات الله علیه ناامید شدند برگشتند و به حضرت سیّدالشّهداء صلوات الله علیه متوسّل شدند… بیا! تو عزیز دردانه هستی، جواب تو را می‌دهد… «فَجَاءَ الحُسَین، فَوَضَعَ خَدَّهُ تَحتَ قَدَمَیهَا… یَا أُمَّاهْ کَلِّمِینِی… فَأَنَا اِبْنُکِ اَلْحُسَین»

مراسم قرآن به سر

آقا و مولا و سرور و پشت و پناه و تکیه‌گاه و معاذ و ملاذ و ملجأ و مأوا و کهف و کنز و گنج و امیدمان را صدا می‌زنیم، یا صاحب الزّمان…

آن مریض‌هایی که نتوانستند بیایند، آن‌هایی که التماس دعا گفته‌اند، مظلومان فلسطین و یمن و بحرین و افغانستان و عزیزان ایرانی و هر کسی که در اقطار عالم هست و گرفتار است و به جلسه دسترسی نداشته است و بیماری داشته است، همه‌ی امواتتان را، هر کسی وارث ندارد، هر کسی که سال‌هاست از دنیا رفته است و پشیمان است و نمی‌داند چکار کند، همه را مانند پدر مادرهایتان درنظر بگیرید، کَرَم کنید ان شاء الله صاحب کَرَم به ما نظر کند، از طرف همه، حتّی از طرف آن کسانی که امام زمان ارواحنا فداه را نمی‌شناسند، «یامَنْ یُعْطِی مَنْ لَمْ یَعْرِفْهُ»، این‌ها اینطور هستند که به کسانی که نمی‌شناسندشان هم عطا می‌کنند…

یَا أَبَا الْقاسِمِ، یَا بَقیَّهَ الله، یَا ابْنَ رَسُولِ اللّهِ، یَا حُجَّهَ اللّهِ عَلى خَلْقِهِ، یَا سَیِّدَنا وَمَوْلانا إِنَّا تَوَجَّهْنا وَاسْتَشْفَعْنا وَتَوَسَّلْنا بِکَ إِلَى اللّهِ وَقَدَّمْناکَ بَیْنَ یَدَیْ حاجاتِنا، یَا وَجِیهاً عِنْدَ اللّهِ اشْفَعْ لَنا عِنْدَ اللّهِ…

یا صاحب الزّمان، یا أرحم الرّاحمین، یا اله العاصین، یا کَریم و یَا رَب…

قرآن‌ها را مقابل صورت بگیریم؛ «اللّهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ بِکِتابِکَ الْمُنْزَلِ وَمَا فِیهِ وَفِیهِ اسْمُکَ الْأَکْبَرُ وَأَسْماؤُکَ الْحُسْنى وَمَا یُخافُ وَیُرْجى أَنْ تَجْعَلَنِى مِنْ عُتَقائِکَ مِنَ النّارِ».

«اللّهُمَّ بِحَقِّ هذَا الْقُرْآنِ وَبِحَقِّ مَنْ أَرْسَلْتَهُ بِهِ وَبِحَقِّ کُلِّ مُؤْمِنٍ مَدَحْتَهُ فِیهِ وَبِحَقِّکَ عَلَیْهِمْ فَلَا أَحَدَ أَعْرَفُ بِحَقِّکَ مِنْکَ».

ده مرتبه «بِکَ یَا اللّهُ» و ده مرتبه «بِمُحَمَّدٍ» و ده مرتبه «بِعَلِیٍّ» و ده مرتبه «بِفَاطِمَهَ» و ده مرتبه «بِالْحَسَنِ» و ده مرتبه «بِالْحُسَیْنِ» و ده مرتبه «بِعَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ» و ده مرتبه «بِمُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ» و ده مرتبه «بِجَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ» و ده مرتبه «بِمُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ» و ده مرتبه «بِعَلِیِّ بْنِ مُوسَى» و ده مرتبه «بِمُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ» و ده مرتبه «بِعَلِیِّ بْنِ مُحَمَّدٍ» و ده مرتبه «بِالْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ» و ده مرتبه «بِالْحُجَّهِ».

در مهم‌ترین جای توسّل، از آداب امشب سلام بر حضرت سیّدالشّهداء صلوات الله علیه است، سلام می‌دهیم و ان شاء الله بعد از ما روضه می‌خوانند، ان شاء الله باور کنیم بزودی روزی نتیجه‌ی این روضه‌هایی که می‌خوانند را می‌بینیم، در آن جاهایی که از همه ناامید هستیم…

«اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَباعَبْدِاللهِ، وَعَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِنآئِکَ، عَلَیْکَ مِنّى سَلامُ اللهِ اَبَداً ما بَقیتُ وَبَقِىَ اللَّیْلُ وَالنَّهارُ، وَلا جَعَلَهُ اللهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّى لِزِیارَتِکُمْ، اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْنِ، وَعَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَیْنِ، وَعَلى اَوْلادِ الْحُسَیْنِ، وَعَلى اَصْحابِ الْحُسَیْنِ».

اللهم عجّل لولیک الفرج.

[۱]- سوره‌ مبارکه غافر، آیه ۴۴٫

[۲]- سوره‌ مبارکه طه، آیات ۲۵ تا ۲۸٫

[۳]- الصّحیفه السّجّادیّه، ص ۹۸٫

[۴] سوره مبارکه صافات، آیه ۱۵۹

[۵] سوره مبارکه مریم، آیه ۳۵ (مَا کَانَ لِلَّهِ أَنْ یَتَّخِذَ مِنْ وَلَدٍ ۖ سُبْحَانَهُ ۚ إِذَا قَضَىٰ أَمْرًا فَإِنَّمَا یَقُولُ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ)

[۶] سوره مبارکه صافات، آیه ۱۵۳

[۷] سوره مبارکه حمد، آیه ۵

[۸] دعای عرفه

[۹] سوره مبارکه غافر، آیه ۶۰ (وَقَالَ رَبُّکُمُ ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُمْ ۚ إِنَّ الَّذِینَ یَسْتَکْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِی سَیَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِینَ)

[۱۰] سوره مبارکه قدر، آیه ۴

[۱۱] سوره مبارکه یوسف، آیه ۸۸ (فَلَمَّا دَخَلُوا عَلَیْهِ قَالُوا یَا أَیُّهَا الْعَزِیزُ مَسَّنَا وَأَهْلَنَا الضُّرُّ وَجِئْنَا بِبِضَاعَهٍ مُزْجَاهٍ فَأَوْفِ لَنَا الْکَیْلَ وَتَصَدَّقْ عَلَیْنَا ۖ إِنَّ اللَّهَ یَجْزِی الْمُتَصَدِّقِینَ)

[۱۲] سوره مبارکه ص، آیه ۱۷ (اصْبِرْ عَلَىٰ مَا یَقُولُونَ وَاذْکُرْ عَبْدَنَا دَاوُودَ ذَا الْأَیْدِ ۖ إِنَّهُ أَوَّابٌ)

[۱۳] سوره مبارکه ص، آیه ۴۱ (وَاذْکُرْ عَبْدَنَا أَیُّوبَ إِذْ نَادَىٰ رَبَّهُ أَنِّی مَسَّنِیَ الشَّیْطَانُ بِنُصْبٍ وَعَذَابٍ)

[۱۴] سوره مبارکه اسراء، آیه ۶۵ (إِنَّ عِبَادِی لَیْسَ لَکَ عَلَیْهِمْ سُلْطَانٌ ۚ وَکَفَىٰ بِرَبِّکَ وَکِیلًا)

[۱۵] سوره مبارکه اسراء، آیه ۳ (ذُرِّیَّهَ مَنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ إِنَّهُ کانَ عَبْداً شَکُوراً)

[۱۶] سوره مبارکه کهف، آیه ۴۹ (وَوُضِعَ الْکِتَابُ فَتَرَى الْمُجْرِمِینَ مُشْفِقِینَ مِمَّا فِیهِ وَیَقُولُونَ یَا وَیْلَتَنَا مَالِ هَٰذَا الْکِتَابِ لَا یُغَادِرُ صَغِیرَهً وَلَا کَبِیرَهً إِلَّا أَحْصَاهَا ۚ وَوَجَدُوا مَا عَمِلُوا حَاضِرًا ۗ وَلَا یَظْلِمُ رَبُّکَ أَحَدًا)

[۱۷] کشف الغمه فی معرفه الأئمه ، جلد ۱ ، صفحه ۵۰۰ (وَ رُوِیَ: أَنَّهَا بَقِیَتْ بَعْدَ أَبِیهَا أَرْبَعِینَ صَبَاحاً وَ لَمَّا حَضَرَتْهَا اَلْوَفَاهُ قَالَتْ لِأَسْمَاءَ إِنَّ جَبْرَئِیلَ أَتَى اَلنَّبِیَّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ لَمَّا حَضَرَتْهُ اَلْوَفَاهُ بِکَافُورٍ مِنَ اَلْجَنَّهِ فَقَسَمَهُ أَثْلاَثاً ثُلُثٌ لِنَفَسِهِ وَ ثُلُثٌ لِعَلِیٍّ وَ ثُلُثٌ لِی وَ کَانَ أَرْبَعِینَ دِرْهَماً فَقَالَتْ یَا أَسْمَاءُ اِئْتِنِی بِبَقِیَّهِ حَنُوطِ وَالِدِی مِنْ مَوْضِعِ کَذَا وَ کَذَا فَضَعِیهِ عِنْدَ رَأْسِی فَوَضَعَتْهُ ثُمَّ تَسَجَّتْ بِثَوْبِهَا وَ قَالَتْ اِنْتَظِرِینِی هُنَیْهَهً ثُمَّ اُدْعِینِی فَإِنْ أَجَبْتُکِ وَ إِلاَّ فَاعْلَمِی أَنِّی قَدْ قَدِمْتُ عَلَى أَبِی فَانْتَظَرَتْهَا هُنَیْهَهً ثُمَّ نَادَتْهَا فَلَمْ تُجِبْهَا فَنَادَتْ یَا بِنْتَ مُحَمَّدٍ اَلْمُصْطَفَى یَا بِنْتَ أَکْرَمَ مَنْ حَمَلَتْهُ اَلنِّسَاءُ یَا بِنْتَ خَیْرِ مَنْ وَطِئَ اَلْحَصَى یَا بِنْتَ مَنْ کَانَ مِنْ رَبِّهِ قٰابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنىٰ  قَالَ فَلَمْ تُجِبْهَا فَکَشَفَتِ اَلثَّوْبَ عَنْ وَجْهِهَا فَإِذَا بِهَا قَدْ فَارَقَتِ اَلدُّنْیَا فَوَقَعَتْ عَلَیْهَا تُقَبِّلُهَا وَ هِیَ تَقُولُ فَاطِمَهُ إِذَا قَدِمْتِ عَلَى أَبِیکِ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ فَأَقْرِئِیهِ عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ عُمَیْسٍ اَلسَّلاَمَ فَبَیْنَا هِیَ کَذَلِکِ دَخَلَ اَلْحَسَنُ وَ اَلْحُسَیْنُ فَقَالاَ یَا أَسْمَاءُ مَا یُنِیمُ أُمَّنَا فِی هَذِهِ اَلسَّاعَهِ قَالَتْ یَا اِبْنَیْ رَسُولِ اَللَّهِ لَیْسَتْ أُمُّکُمَا نَائِمَهً قَدْ فَارَقَتِ اَلدُّنْیَا فَوَقَعَ عَلَیْهَا اَلْحَسَنُ یُقَبِّلُهَا مَرَّهً وَ یَقُولُ یَا أُمَّاهْ کَلِّمِینِی قَبْلَ أَنْ تُفَارِقَ رُوحِی بَدَنِی قَالَ وَ أَقْبَلَ اَلْحُسَیْنُ یُقَبِّلُ رِجْلَهَا وَ یَقُولُ یَا أُمَّاهْ أَنَا اِبْنُکِ اَلْحُسَیْنُ کَلِّمِینِی قَبْلَ أَنْ یَنْصَدِعَ قَلْبِی فَأَمُوتَ قَالَتْ لَهُمَا أَسْمَاءُ یَا اِبْنَیْ رَسُولِ اَللَّهِ اِنْطَلِقَا إِلَى أَبِیکُمَا عَلِیٍّ فَأَخْبِرَاهُ بِمَوْتِ أُمِّکُمَا فَخَرَجَا حَتَّى إِذَا کَانَا قُرْبَ اَلْمَسْجِدِ رَفَعَا أَصْوَاتَهُمَا بِالْبُکَاءِ فَابْتَدَرَهُمْ جَمِیعُ اَلصَّحَابَهِ فَقَالُوا مَا یُبْکِیکُمَا یَا اِبْنَیْ رَسُولِ اَللَّهِ لاَ أَبْکَى اَللَّهُ أَعْیُنَکُمَا لَعَلَّکُمَا نَظَرْتُمَا إِلَى مَوْقِفِ جَدِّکُمَا صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ فَبَکَیْتُمَا شَوْقاً إِلَیْهِ فَقَالاَ لاَ أَ وَ لَیْسَ قَدْ مَاتَتْ أُمُّنَا فَاطِمَهُ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَیْهَا قَالَ فَوَقَعَ عَلِیٌّ عَلَى وَجْهِهِ یَقُولُ بِمَنِ اَلْعَزَاءُ یَا بِنْتَ مُحَمَّدٍ کُنْتُ بِکِ أَتَعَزَّى فَفِیمَ اَلْعَزَاءُ مِنْ بَعْدِکِ ثُمَّ قَالَ لِکُلِّ اِجْتِمَاعٍ مِنْ خَلِیلَیْنِ فُرْقَهٌ وَ کُلٌّ اَلَّذِی دُونَ اَلْفِرَاقِ قَلِیلٌ وَ إِنَّ اِفْتِقَادِی فَاطِمَا بَعْدَ أَحْمَدَ دَلِیلٌ عَلَى أَنْ لاَ یَدُومَ خَلِیلٌ ثُمَّ قَالَ عَلِیٌّ یَا أَسْمَاءُ غَسِّلِیهَا وَ حَنِّطِیهَا وَ کَفِّنِیها قَالَ فَغَسَّلُوهَا وَ کَفَّنُوهَا وَ حَنَّطُوهَا وَ صَلَّوْا عَلَیْهَا لَیْلاً وَ دَفَنُوهَا بِالْبَقِیعِ وَ مَاتَتْ بَعْدَ اَلْعَصْرِ .)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>