مقدّمه
نمیتوانیم خدا را شکر کنیم، از اینکه سلطان اولیا حضرت علی بن موسی الرضا علیهما آلاف التحیّة و الثناء اینطور از ما پذیرایی کرده است که ما در مجلس فضائل پدر ایشان نشستهایم.
خودِ نشستن در این مجلس، فارغ از اینکه چه کسی چه میگوید و چه کسی چه میشنود، حضور در این مجلس، اوج پذیرایی و کَرَمِ امام رضا و امام کاظم علیهما السلام است.
تجربهی بهشت در دنیا
در یک نماز و دعا و روزه برای استجابت دعا که امام صادق علیه الصلاة و السلام یاد دادهاند، فرمودند سه روز روزه بگیر و وقتی روز جمعه شد به پشت بام منزل برو، در آنجا دعایی دارد، بعد توسلی به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم و دوازده امام دارد.
برای پدر امام رضا علیه السلام اینطور است که «أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِالْكَرِيمِ»،[1] خدایا! من میخواهم با نام مبارک «کریم» به تو تقرّب پیدا کنم.
وقتی ما به محضر امام رضا علیه السلام میآییم، در محضر پسرِ کریم هستیم، «الکریم ابن الکریم»، آن هم با این پذیرایی!
زمانی زبانها را میبریدند، زمانی آدمها را به جرم محبّت امیرالمؤمنین صلوات الله علیه میکشتند، امروز ما در خانهی علی بن موسی الرضا علیهما السلام باشیم و از امیرالمؤمنین صلوات الله علیه بگوییم… خدا میداند که به عظمت امام رضا علیه السلام قسم یاد میکنم که من هیچ تصوری از بهشت، غیر از این ندارم!
امام رضا علیه السلام ما را در همین دنیا به بهشت آوردهاند.
ارزش تولی و تبری
آن هم از امیرالمؤمنین صلوات الله علیه میگوییم که همه چیز ایشان برکت دارد.
تازه از بعثت رد شدهایم، که امیرالمؤمنین صلوات الله علیه یکی از ارکان بعثتِ پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم است.
اولین قدم برای شیعهی امیرالمؤمنین صلوات الله علیه این است که بداند هر چیزی که میخواهد همینجاست، و خدای نکرده چشم او به درِ خانهی کس دیگری نباشد.
ان شاء الله خدای متعال چشم ما را از درِ خانهی همه کس در این عالم قطع کند و ما را به درِ همین خانه منصرف کند که همهی خبرها همینجاست.
امام باقر علیه الصلاة و السلام و سلام الله علیه فرمودهاند و شیخ کلینی رضوان الله تعالی علیه هم برای ما نقل کرده است.
من اسم کتب را از این جهت عرض میکنم که روح این راویان در محضر امام رضا علیه السلام شاد شود.
شیخ کلینی رضوان الله تعالی علیه سال 328 یا 329 از دنیا رفته است، یعنی حدود 1120 سال قبل از دنیا رفته است، ولی درواقع زنده است.
ما هم از امام رضا علیه السلام بخواهیم که خودمان و فرزندانمان باقیات الصالحات داشته باشیم و در این زمینهها قدمی برداریم. اگر دفتری دارید، بالای آن یک «یا امیرالمؤمنین» بنویسید که بماند.
شیخ کلینی رضوان الله تعالی علیه این روایت را برای ما نقل کرده است، پس او زنده است.
امام باقر سلام الله علیه فرمودند «إِنَّ اَلرَّوْحَ»،[2] آیا میخواهید نسیم معنویت به روح شما بوزد؟ «وَ اَلرَّاحَةَ» آیا به دنبال آسایش در بهشت و قیامت هستید؟ «وَ اَلْفَلْجَ وَ اَلْعَوْنَ» آیا به دنبال کمک هستید؟ «وَ اَلنَّجَاحَ» آیا میخواهید موفق شوید؟ «وَ اَلْبَرَكَةَ» آیا میخواهید برکت پیدا کنید؟…
برکت یعنی گاهی شما هزار تومان خرج میکنید اما به اندازهی یک میلیارد دلار کار میکند.
امیرالمؤمنین صلوات الله علیه یک نان را سه قسمت کردند و به مسکین و یتیم و اسیر دادند، هزار و چهارصد سال است که هر کسی که قرآن میخواند میبیند که خدای متعال پرچمِ امیرالمؤمنین صلوات الله علیه را بلند کرده است، «وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا».[3] درواقع خدای متعال برای یک نان پرچم امیرالمؤمنین صلوات الله علیه را بلند کرد و ایشان را جاودانه کرد. در صورتی که امیرالمؤمنین صلوات الله علیه همان کسی است که همهی بار خندق روی دوش ایشان است، ایشان خیبر را فتح کردهاند، قهرمان احد هستند، همه کاره هستند، اما همین عطای یک نان، هزار و چهارصد سال است که نماد است! ببینید که خدای متعال چقدر از همین یک نان تعریف کرده است.
یعنی بعضی اوقات دوست داریم کارهای بزرگ کنیم، تا زمانی که من خیال کنم میخواهم کار بزرگ کنم، کارهای من کوچک است! اگر شما برای امام رضا علیه السلام یک نان بدهید، اگر خدای متعال بخواهد به این یک نان برکت میدهد، انگار به همهی عالم نان دادهاید.
کمااینکه امیرالمؤمنین صلوات الله علیه یک نان را سه قسمت کردند و هر قسمت را به یتیم و مسکین و اسیر بخشیدند، خدای متعال هم پرچم این خانواده را بالا برد و به اینها تضمین دادند و فرمودند: «يُوفُونَ بِالنَّذْرِ»،[4]… خدای متعال نفرمود یک مرتبه وفا کردند، بلکه فرمود همیشه وفا میکنند. خدای متعال نفرمود یک مرتبه اطعام میکنند، بلکه فرمود «وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ»، اینها همیشه اطعام میکنند.
نمونه همین چیزی است که ما به اینجا آمدهایم…
«اطعام میکنند» به چه معناست؟ به این معنا نیست که غذا میدهند و آب نمیدهند، غذا و آب میدهند اما علم نمیدهند. یکی از موارد رزق همین است که ما در این سرما، در حرم مطهّر امام رضا علیه السلام دور یکدیگر جمع شدهایم و از امیرالمؤمنین صلوات الله علیه میگوییم.
امام باقر علیه السلام فرمودند: «إِنَّ اَلرَّوْحَ وَ اَلرَّاحَةَ وَ اَلْفَلْجَ وَ اَلْعَوْنَ» آیا روح معنوی و آسایش دنیوی و یاری و موفقیت و پیروزی میخواهید؟ «وَ اَلْبَرَكَةَ وَ اَلْكَرَامَةَ» آیا میخواهید گرامی باشی و ذلیل نشوی؟ «وَ اَلْمَغْفِرَةَ» آیا میخواهی خدا خطاهای تو را بپوشاند و تو را رشد دهد؟ «وَ اَلْمُعَافَاةَ» آیا میخواهی در همه چیز عافیت داشته باشی؟ «وَ اَلْيُسْرَ» آیا میخواهی کارهای تو آسان پیش برود؟ «وَ اَلْبُشْرَى» آیا میخواهی بشارت داشته باشی؟
در این دعاهای ماه رجب دعایی هست که عرضه میداریم: خدایا! مبشّر بشیر را به من نشان بده.
ذیل آن آیه که «الَّذِينَ آمَنُوا وَكَانُوا يَتَّقُونَ * لَهُمُ الْبُشْرَى فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَفِي الْآخِرَةِ لَا تَبْدِيلَ لِكَلِمَاتِ اللَّهِ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ»،[5]… لحظهی مرگ، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم و امیرالمؤمنین صلوات الله علیه بر بالین من حاضر شوند… اینجا حضرت باقر علیه السلام اشاره کردند…
«وَ اَلْبُشْرَى» آیا میخواهی بشارت داشته باشی؟ آیا میخواهی در لحظهی قبض روح، بشارت داشته باشی؟ «وَ اَلرِّضْوَانَ» آیا بهشت میخواهی؟ آنجایی که نزدیک امیرالمؤمنین صلوات الله علیه است؟ «وَ اَلْقُرْبَ» آیا میخواهی به خدا و اهل بیت سلام الله علیهم أجمعین نزدیک شوی؟ «وَ اَلنَّصْرَ» آیا میخواهید خدا شما را یاری کند؟ «وَ اَلتَّمَكُّنَ» آیا میخواهید هر کاری که قصد دارید در راه خدا انجام دهید، خدا امکاناتش را برای شما فراهم کند؟ «وَ اَلرَّجَاءَ» آیا میخواهید ناامید نشوید و امیدوار باشید؟ «وَ اَلْمَحَبَّةَ مِنَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ» آیا میخواهید خدا شما را دوست بدارد؟
امام باقر علیه السلام فرمودند: «لِمَنْ تَوَلَّى عَلِيّاً» این برای محبّانِ امیرالمؤمنین صلوات الله علیه است…
«لِمَنْ تَوَلَّى عَلِيّاً وَائْتَمَّ بِهِ» کسی که امیرالمؤمنین صلوات الله علیه را دوست بدارد و او را امام خودش قرار دهد، سعی کند شبیه او عمل کند. یعنی امیرالمؤمنین صلوات الله علیه را قلّه قرار دهد و به سمت او حرکت کند.
«لِمَنْ تَوَلَّى عَلِيّاً وَ اِئْتَمَّ بِهِ» این برای کسی است که امیرالمؤمنین صلوات الله علیه را دوست بدارد و او را امام بداند و «وَ بَرِئَ مِنْ عَدُوِّهِ»، برای کسی است که حال او از دشمنان امیرالمؤمنین صلوات الله علیه بهم بخورد، «وَ سَلَّمَ لِفَضْلِهِ» وقتی فضائل امیرالمؤمنین صلوات الله علیه را میگویند دلِ او تسلیم باشد، «وَ لِلْأَوْصِيَاءِ مِنْ بَعْدِهِ».
یعنی میفرماید باید اول دل را درست کرد، اول محبت!
چطور باید محبت را ایجاد کرد؟
حال شاید برای کسی این سؤال پیش بیاید که باید چطور محبّت را ایجاد کرد؟
فکر کن خیلی محب هستی، اگر خیلی محب بودی چکار میکردی؟ آن کار را انجام بده.
دیروز مبعث بود، خدا شاهد است که اگر انبیاء زمان مبعث پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم بودند، دارایی خودشان را میدادند.
روز گذشته من در تهران جلساتی داشتم، خیلی تأسف خوردم که دیدم اصلاً ایستگاه صلواتی نیست! اصلاً انگار مبعث نیست!
اگر امیرالمؤمنین صلوات الله علیه مبعث در شهر ما بودند، دارایی خود را در راه پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم خرج میکردند. کسی که محبّت بیشتری دارد، خودش را هم در راه آن مولا و هم در راه شیعیان آن مولا خرج میکند.
چکار کنم محبّت من زیاد شود؟ فکر کنم اگر خیلی محب و عاشق بودم، چکار میکردم؟ همان کار را کنم. همین کار بمرور محبّت را زیاد میکند. این رمز کار است.
شما میگویید من میخواهم خیلی امام رضا علیه السلام را دوست بدارم، میگویم اگر یک شب به حرم بیایی و برگردی، حتّی اگر جایی هم نداشتی در گوشهای از حرم بنشینی، خیلی گران نمیشود. اگر توانستی هر ماه، هر دو ماه، هر فصل یک مرتبه بیا. تازه خوشا به حال آن کسی که بیشتر سختی میکشد، ممکن است من اینقدر هم سختی نکشم.
مادری که خیلی فرزند خود را دوست دارد، برای دیدن فرزند خود، سختیها را به جان میخرد.
چکار کنم که محبّت داشته باشم؟ باید قدری فکر کنم که خیلی محبّت دارم، آنوقت میفهمم که باید چکار کنم.
برکت وجود امیرالمؤمنین صلوات الله علیه برای پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم
این برکتی که از کلمات امام باقر سلام الله علیه عرض کردیم، این ربط را به بعثت دارد که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم از زمانی که به دنیا آمد معصوم بود، از وقتی به دنیا آمد با ملک و ملکوت در ارتباط بود، اما ده سال مانده بود که رسماً به رسالت برگزیده شود که عبارتی فرمود.
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم برای عبادت به غار حرا میرفتند، فرمود اخیراً صداهایی میشنوم که قبلاً آن صداها را نمیشنیدم، چیزهایی میبینم که قبل از این نمیدیدم.
البته این موضوع واضح است که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم در سطح خودشان اینطور میفرمایند، وگرنه پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم که با کسی قابل قیاس نیستند.
«كانَ رَسولُ اللّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَ آلِهِ يَتَيَمَّنُ بِتِلكَ السَّنَةِ»،[6] پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم این سال را سالِ خیلی پُریُمن و برکتی میدانست، چرا؟ «وَبِوِلادَةِ عَلِيٍّ عَلَيهِ السَّلامُ فِيهَا».
برکت این است! وقتی امیرالمؤمنین صلوات الله علیه به دنیا آمد، واردات پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم شفافتر از قبل شد. «واردات» یعنی آنچه از معنویت برای او اتفاق میافتد.
برای همین پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم سال ولادت امیرالمؤمنین صلوات الله علیه را «يُسَمّيها سَنَةَ الخَيرِ وسَنَةَ البَرَكَةِ»، سال خیر و برکت نامید.
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم به امّ المؤمنین حضرت خدیجه سلام الله علیها میفرمود: چیزهایی میبینم که قبل از این نمیدیدم، خدای متعال کراماتی به من میکند که قبل از این نبوده است.
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم شب ولادت امیرالمؤمنین صلوات الله علیه فرمود که «لَقَد وُلِدَ لَنَا اللَّيلَةَ مَولودٌ يَفتَحُ اللّه ُ عَلَينا بِهِ أبوابا كَثيرَةً مِنَ النِّعمَةِ وَالرَّحمَةِ»، امشب فرزندی به دنیا آمد که خدای متعال ابوابی را بر من باز کرد که قبل از این برای من باز نبود.
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم همان پیامبر است که در آخرین لحظات عمر مبارک خود در گوش امیرالمؤمنین صلوات الله علیه کلمهای فرمود که هزار باب، که از هر باب هزار باب باز شد.
واضح است که قصد قیاس پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم با کسی را ندارم؛ اما ولادت امیرالمؤمنین صلوات الله علیه اینقدر برکت داشت.
لذا آغاز رسالت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم با ولادت امیرالمؤمنین صلوات الله علیه کلید خورد. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم فرمود قبل از این، سطح نعمت و رحمتها در این سطح نبود.
تفاوتِ مسلمانیِ امیرالمؤمنین صلوات الله علیه و امّ المؤمنین حضرت خدیجه سلام الله علیها با سایر مسلمین
لذا یک تفاوتی بین امیرالمؤمنین صلوات الله علیه با همهی مسلمین وجود دارد، حضرت خدیجه سلام الله علیها هم قدری این فرق را نسبت به بقیه دارند، البته با فاصله از امیرالمؤمنین صلوات الله علیه.
اگر کسی ادعای پیامبری کند، واضح است که همه از او دلیل میخواهند، مثلاً میگویند معجزهای بیاور یا آیتی نشان بده.
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم برای اینکه به دیگران نشان دهد که پیامبر است، یکی از معجزات او این بود که امیرالمؤمنین صلوات الله علیه را نشان میداد.
در زیارت امیرالمؤمنین صلوات الله علیه عرض میکنیم: « آيةً لِرِسَالَته »[7].
امیرالمؤمنین صلوات الله علیه برای پیامبر بودنِ پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم از ایشان هیچ دلیلی نخواستند.
ان شاء الله خدای متعال سید بن طاووس را رحمت کند، ایشان در کتاب «الیقین» میگوید: نسخهای خطبهی قاصعه دیدهام که سال 208 نوشته شده است، یعنی صد و پنجاه سال قبل از اینکه سید رضی رضوان الله تعالی علیه که نهج البلاغه را نوشته است به دنیا بیاید!… میگوید آنجا امیرالمؤمنین صلوات الله علیه اینطور میفرمایند: وقتی هنوز وحی نیامده بود، وقتی من پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم را نگاه میکردم، «أَرَى نُورَ اَلْوَحْيِ وَ اَلرِّسَالَةِ وَ أَشَمُّ رِيحَ اَلنُّبُوَّةِ»،[8] من نور وحی را در او میدیدم، عطر رسالت و نبوّت از او استشمام میکردم، «وَ لَقَدْ سَمِعْتُ رَنَّةَ اَلشَّيْطَانِ حَتَّى نَزَلَ اَلْوَحْيُ عَلَيْهِ»، وقتی وحی نازل شد من صدای نعرهی شیطان را شنیدم و به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم عرض کردم: شیطان عجب نعرهای زد! پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم فرمودند: علی جان! ابلیس ناامید شد. بعد فرمود: «إِنَّكَ تَسْمَعُ مَا أَسْمَعُ وَ تَرَى مَا أَرَى» یا علی! تو آنچه من میشنوم را میشنوی و آنچه میبینم را هم میبینی.
کسی که خودش وحی را دیده است که دلیل نمیخواهد، لذا اسلام امیرالمؤمنین صلوات الله علیه با اسلام هیچ کسی قابل قیاس نیست.
حضرت خدیجه سلام الله علیها هم بهرهای از این موضوع دارند، ایشان هم نوری از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم دیدند، برای اینکه حضرت خدیجه سلام الله علیها پیغام خواستگاری فرستاد و بعد گفت که خودم مهریه را پرداخت میکنم، من میخواهم خادم او باشم!
آن زمان پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم هنوز تا نبوّت راه داشت، ولی امّ المؤمنین حضرت خدیجه سلام الله علیها نور وحی را در ایشان دید.
حال کسانی هم بودند که در ظاهر همسر پیامبر بودند، اما با پیامبر بگو مگو میکردند، بر سر پیامبر جیغ میزدند و میگفتند که چرا تو علی و فاطمه را بیشتر از من و پدرم دوست داری؟
پس درواقع یعنی این شخص اصلاً قبول ندارد که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم عادل است.
این یک مدل مسلمان است، که مسلماً اگر او را رها کنید یک جنگ درست میکند و بیست هزار نفر هم کشته میشوند. یک مدل هم آن مدل مسلمان است.
اگر بعثت شد، بعثتِ پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم از روز اول یک شاهد داشت، چون میفرمایند علی آن چیزی که من شنیدهام را شنیده است، و چون امیرالمؤمنین صلوات الله علیه حیرتانگیز بود…
درنگی بر آیه آخر سوره مبارکه رعد
شما قرآن کریم را ببینید، این آیه بیچارهکننده و حیرتآور است، اصلاً برای ما قابل فهم نیست و ما فقط متوجه میشویم که خیلی عجیب است.
خدای متعال میفرماید: ای پیامبر! کفار به تو گفتهاند که تو رسول نیستی…
وقتی شما میخواهید در حرم زیارت جامعه کبیره بخوانید، به این جمله میرسید که عرض میکنیم شما آیاتی برای رسالت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم هستید. یا در زیارت ششم امیرالمؤمنین صلوات الله علیه، امام صادق علیه السلام به ما یاد دادند که میگوییم «وَ آیَةً لِرِسَالَتِه»[9]، شما آیت عظمای رسالت هستید، شما نشانهی رسالت هستید.
شما این آیه را ببینید، من عمداً آیه را ناقص میخوانم، تا ببینید بعداً میشود چه چیزی به این جمله اضافه کرد.
خدای متعال میفرماید: ای پیامبر! به تو میگویند رسول نیستی، «قُلْ كَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ»،[10] بگو اگر خدا شهادت بدهد کافی است، اگر خدا به من معجزه بدهد کافی است، اگر خدا به من قرآن بدهد کافی است.
وقتی ما به دادگاه میرویم که شهادت بدهیم، قاضی به این راحتی شهادت را قبول نمیکند، چون میگوید ممکن است اشتباه دیده است، شاید اشتباه شنیده است، شاید این شهادت را بر اساس حبّ و بغضی میدهد؛ اما وقتی خدای متعال شهادت میدهد، شهادتِ خدای متعال قطعی است و خطا ندارد، شهادت خدای متعال یقینی است.
شما در کنار شهادت خدا چه چیزی را میتوانید قرار دهید؟ هر کسی را قرار دهید، یعنی به شهادت خدا اهانت شده است.
همانطور که شنیدهاید آیت الله العظمی بروجردی رضوان الله تعالی علیه در اندرونی بود که کسی با صدای بلند گفت: برای سلامتی قطب عالم امکان، حضرت بقیّة الله الأعظم و مرجع شیعیان جهان… آیت الله العظمی بروجردی رضوان الله تعالی علیه داد زدند و فرمودند: چرا اسم مرا کنار اسم امام زمان ارواحنا فداه گذاشتی؟ این کار بیادبی به امام زمان ارواحنا فداه است! نباید بعد از نام مبارک امام زمان ارواحنا فداه اسم مرا قرار میدادی، باید فاصله میانداختی!
حال ما در این آیه میگوییم اینکه خدای متعال شهادت دهد کافی است؛ حال باید نام چه کسی را کنار نام خدای متعال ببریم؟ ضمن اینکه چند مرتبه در قرآن کریم ذکر شده است که شهادت خدای متعال کافی است، پس این «وَمَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ» یعنی چه؟
«شهادت آن کسی که علم کتاب نزد اوست» مانند «شهادت خدای متعال» است.
شما فکر کنید، این آیه آخر سوره مبارکه رعد را نگاه کنید، بعد هر تفسیری که دوست دارید را بخوانید، ببینید کسانی که شیعهی امیرالمؤمنین صلوات الله علیه نیستند، اینجا چطور بیچاره شدهاند و نمیدانند باید با این آیه چکار کنند!
امیرالمؤمنین صلوات الله علیه چه مقامی دارد که شهادت ایشان همان شهادت خداست؟
شما کنار شهادت خدا، شهادت هر کس دیگری را بگویید، زشت است. حتّی اگر آن شخص سلمان باشد!
لذا اگر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم مبعوث شد، از روز اول کسی بود که میگفت من هم شنیدم. این شخص ظاهراً طفل بود ولی طفلی بود که همه چیز او عجیب و غریب بود، طفلی بود که علم داشت.
لذا پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم از روز او محبت عجیبی نسبت به او داشت.
درنگی بر دعای سریع الإجابه منقول در کتاب مصباح شیخ طوسی رضوان الله تعالی علیه
در همان دعایی که در کتاب «مصباح» شیخ طوسی رضوان الله تعالی علیه است،[11] امام صادق علیه السلام فرمودند اگر حاجت مهمی داشتید، چهارشنبه و پنجشنبه و جمعه روزه بگیرید، روز جمعه به پشت بام خانهتان بروید و این دعاها را با حالتی بخوانید.
در این دعا نسبت به امیرالمؤمنین صلوات الله علیه اینطور بیان میکند: «أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِوَلِيِّكَ» خدایا! ما میخواهیم با این محبّت و ایمانی که به ولیّ تو دارم به تو تقرّب پیدا کنیم، «وَ خِيَرَتِكَ مِنْ خَلْقِكَ» با برگزیدهی تو از بندگانت، «وَ وَصِيِّ نَبِيِّكَ» با وصی پیغمبرت، «مَوْلاَيَ وَ مَوْلَى اَلْمُؤْمِنِينَ وَ اَلْمُؤْمِنَاتِ» مولای من و مولای مؤمنین و مؤمنات، «قَسِيمِ اَلنَّارِ»…
ما از جهنم نمیترسیم، ما خجل هستیم که امیرالمؤمنین صلوات الله علیه ما را نگاه کنند و بفرمایند که تو شیعهی من بودی و اینطور عمل کردی؟ جهنّم برای ما «ناراحتیِ امیرالمؤمنین صلوات الله علیه» است، وگرنه ما از جهنم نمیترسیم…
این نکته هم عرض کنم، اگر میگویم این دعا به دستور امام صادق علیه السلام سریع الإجابه است، ممکن است شما حاجاتی داشته باشید… در ابتدا به شما عرض میکنم که بالاترین اجابت این است که به ما اجازه دهند که این کلمات را بگوییم. باید متوجه باشیم وقتی به حرم امام رضا علیه السلام میآییم، این اصل است که به ما اجازه میدهند که به ضریح حضرت نگاه کنیم، ان شاء الله بقیهی چیزها را هم میدهند.
اگر ما این دعا را میخوانیم که حاجت بگیریم بخوانیم، اما باید بدانیم بالاترین حاجت گرفتن این است که این کلمات از دهان ما دربیاید.
«قَسِيمِ اَلنَّارِ وَ قَائِدِ اَلْأَبْرَارِ وَ قَاتِلِ اَلْكَفَرَةِ وَ اَلْفُجَّارِ وَ وَارِثِ اَلْأَنْبِيَاءِ وَ سَيِّدِ اَلْأَوْصِيَاءِ وَ اَلْمُؤَدِّي عَنْ نَبِيِّهِ»، کسی که حق پیامبرش را اداء کرد، «وَ اَلْمُوفِي بِعَهْدِهِ» کسی که به عهد پیامبر، به عهدی که با خدا بسته بود وفا کرد، «وَ اَلذَّائِدِ عَنْ حَوْضِهِ» نمیگذارد دشمنان به حوض کوثر نزدیک شوند که وارد بهشت شوند، حوض کوثر در مرحلهی اول برای شیعیان امیرالمؤمنین صلوات الله علیه است… «اَلْمُطِيعِ لِأَمْرِكَ عَيْنِكَ فِي بِلاَدِكَ» چشم تو در شهرها… امیرالمؤمنین صلوات الله علیه چشم خداست…
وقتی انسان بخواهد به هرجا نگاه و التفات کند، با چشم خود این کار را میکند، اگر خدای متعال بخواهد در این عالم به هر کسی نگاه کند، با امیرالمؤمنین صلوات الله علیه نگاه میکند.
حال امام رضا علیه السلام ما را به اینجا آورده است و نشانده است و میخوانیم نیم ساعت راجع به امیرالمؤمنین صلوات الله علیه با یکدیگر حرف بزنیم!
در روایات هست که وقتی میخواهند برخی از بهشتیان را وارد بهشت کنند، به آنها اطلاع میدهند که میتوانید وارد بهشت شوید. عدهای اطراف امام حسین علیه السلام هستند و جذب حضرت هستند و تکان نمیخورند، به اینها «حداث الحسین علیه السلام»[12] میگویند، اینها در حال حرف زدن با امام حسین علیه السلام هستند و به این علت اصلاً حواسشان نیست که بهشت جای دیگری است، برای اینها بهشت این است که دور امام حسین علیه السلام نشستهاند.
اینکه اینجا ما کنار امام رضا علیه السلام از امیرالمؤمنین صلوات الله علیه بگوییم، خود این امر اصلِ بهشت است!
«عَيْنِكَ فِي بِلاَدِكَ» چشم خدا در شهرها…
ما همین را باور کنیم که هر اتفاقی در این عالم میافتد، زیر نظر مبارک امیرالمؤمنین صلوات الله علیه است.
مثلاً خدای متعال چند مرتبه در قرآن کریم فرموده است که «وَاصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنَا»،[13] کار خودت را زیر نظر ما پیش ببر…
بر طبق این روایت یعنی علی بن ابیطالب علیه السلام مراقب شماست!
ما امیرالمؤمنین صلوات الله علیه داریم، لذا آن لندهور تهدید کند، بالاخره هر آدمی باید روزی از دنیا برود، ولی اگر بنا بر این باشد که قرار باشد ما در این دنیا بمانیم، چشم خدا با ماست، حال هر کسی هر حرفی که میخواهد بزند!
پنج پرچمِ روز قیامت
این حالتی که من و شما داریم که وقتی امیرالمؤمنین صلوات الله علیه حرف میشود، چشمانمان تر میشود، دو امام ما نقل کردهاند، امام رضا علیه السلام فرمودهاند خواب دیدم؛ در محضر امام صادق علیه الصلاة و السلام هم رخ داده است.
حال امشب که قرار شد از علما و شعرا بگویم، اسم «سیّد حِمیَری» را هم میگویم.
«سیّد حمیَری» برای اهل بیت سلام الله علیهم أجمعین شعر میگفت، دو هزار قصیده گفته است، حتّی دویست قصیده هم از این دو هزار قصیده نمانده است، چون دیگران این اشعار را نابود میکردند و میسوزاندند، کسی هم جرأت نمیکرد این ابیات را حفظ کند، اگر لو میرفت کسی این اشعار را حفظ کرده است، او را به سختترین مجازاتها تنبیه میکردند، وای بحال اینکه بخواهند تطبیق کنند!
بعد از اینکه سیّد حمیری رضوان الله تعالی علیه از دنیا رفت، برخی نزد ائمه علیهم السلام میرفتند و شعر میخواندند، یکی از این وقایع زمانی است که زید پسر امام سجاد علیه السلام شهید شد، آمدند تا به امام صادق علیه السلام تسلیت بگویند.[14]
یک نقل هم هست که امام رضا علیه الصلاة و السلام فرمودهاند[15] که خوابی دیدم که در آن خواب پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم و امیرالمؤمنین صلوات الله علیه و اهل بیت سلام الله علیهم أجمعین بودند، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم فرمودند به پدرت علی سلام کن، به مادرت فاطمه زهرا سلام کن، به پدرت امام حسن و امام حسین سلام کن، بعد فرمود: «سَلِّم عَلَی شَاعِرِنَا وَ مَادِحِنَا» به شاعر و مدحکنندهی ما «حِمیَری» سلام کن.
اهل بیت سلام الله علیهم أجمعین خیلی کریم هستند و ما را فراموش نمیکنند.
امام رضا علیه السلام فرمودند در خواب دیدم که سیّد حِمیَری شعر را خواند و پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم به من فرمود که این شعر را حفظ کن و به شیعیان هم بگو این شعر را حفظ کنند.
این روایت هم زمان امام صادق علیه السلام رخ داده است، زید را کشتند، عدهای برای عرض تسلیت به محضر امام صادق علیه السلام رسیدند.
وقتی ما الآن داغی میبینیم و مشکلی داریم، باید به فکر چه چیزی بیفتیم؟
زید را خیلی بد و با بیادبی کشتند، بدن او را از آن درآوردند و برهنه کردند و چهار سال بدن این پسر پیامبر را آویزان کردند، مرد و زن هنگام رد شدن، سر خود را بلند نمیکردند.
ما نمیدانیم چطور شیعیان را اذیت میکردند…
آمدند تا به امام صادق علیه السلام تسلیت بگویند، راوی «فُضیل» بود، گفت: من به شما تسلیت عرض میکنم.
بعد از تسلیت اینطور عرض کرد: آقا! آیا میخواهید شعر سیّد حمیری را برای شما بخوانم؟ حضرت فرمودند: بخوان!
سپس حضرت زن و بچه را پشت پرده جمع کرد.
توضیحات این شعر طلب شما بماند، او دو قصیدهی مهم دارد که بزرگانِ مراجع این دو قصیده را شرح کردهاند، یکی از آنها این است.
ابیاتی را خواند تا به اینجا رسید که وقتی قیامت میشود، ما را به اسم و فامیل صدا نمیزنند، هر کسی را زیر پرچمی جمع میکنند.
سید حمیری اینطور گفته بود:
«وَالناسُ يَوم الحَشرِ راياتُهُم» پرچمهای مردم در روز قیامت «خَمسٌ فَمِنها هالِكٌ أربَعُ» پنج نوع است، چهار پرچم جزو جهنمیها هستند.
من به جهاتی هالکها را خیلی واضح ترجمه نمیکنم.
«فَرايَةُ العجْل وفِرعَوْنُها» یکی پرچم فرعونیان است، «وَسامِريُّ الأمّةِ المُشنعُ» و سامریِ امّت… که امیرالمؤمنین صلوات الله علیه در جمل فرمودند این سامری امّت کیست… عدهای به دنبال او میروند که اینها هالک هستند، «وَرايَةٌ يقِدمُها أدلَمٌُ *** عَبدٌ لَئيمٌ لُكَعٌ أكْوَعُ» کسی هم بود که بعد از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم غصبی ایجاد کرد، «ورايةُ يقدِمُها حَبترٌ» کسی هم بود که یک سیلی زد، «للزّور والبهتانِ قد أبدعوا»…
«وَرايَةٌ يقِدمُها نَعثَلٌ *** لا بَرَّدَ اللهُ لهُ مَضْجَعُ» کس دیگری هم بود که اهل خوردن و بردن بود و این موضوعات را در حکومت خودش باب کرد.
«أربَعَةٌ في سَقَر أودِعُوا» چهار پرچم با طرفدارانشان که اینها را شناختند اما طرفداری کردند «لَيْسَ لَهُم مَن قَعِرها مَطلَعُ» انتهای جهنّم هستند.
«وَرايةٌ يَقِدمُها حَيْدرٌ» یک پرچم هم هست که پرچمِ امیرالمؤمنین صلوات الله علیه است، «ووَجْهُهُ كالشَمْسِ اذ تَطلعُ»،… وقتی روز قیامت امیرالمؤمنین صلوات الله علیه پرچم را گرفته است، صورت حضرت مانند ماه میدرخشد.
همینطور که چشمان شما تر شد، راوی میگوید امام صادق علیه السلام و زن و بچهی حضرت بلند بلند گریه کردند…
همانطور که امام کاظم سلام الله علیه به ما فرمود، به ما یاد داد و خودشان هم میگفت که خدایا! روز قیامت که هر کسی را زیر پرچم کسی قرار میدهی، مرا زیر پرچم امیرالمؤمنین صلوات الله علیه قرار بده.
دعا
ان شاء الله خدای متعال آن روزی که «وَرايةٌ يَقِدمُها حَيْدرٌ»، روزی که حیدر کرار، صاحب لواء، علمدار، پرچمدار، صاحب لواء الحمد…
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم فرمود: علی جان! من حاجاتی از خدای متعال داشتهام، خدای متعال بر من منّت گذاشته است و اینها را عطا کرده است… یکی از آنها این است که من از خدا خواستهام که روز قیامت، تو صاحب لواء حمد باشی، مردم ببینند که تو پرچم حق و حقیقت را بر سر دست گرفتهای، زمانی که «يَوْمَ نَدْعُو كُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ»،[16] شیعیان دورِ تو جمع شوند.
خدایا! روز قیامت ما را هم زیر پرچم حیدر کرار جمع بفرما.
خدایا! برکاتت، باران رحمتت را، امنیت را، مغفرت را بر ما نازل بفرما.
[1] .مصباح المتهجد، جلد ۱، صفحه ۳۲۴ (رَوَى عَاصِمُ بْنُ حُمَيْدٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ : إِذَا حَضَرَتْ أَحَدَكُمُ اَلْحَاجَةُ فَلْيَصُمْ يَوْمَ اَلْأَرْبِعَاءِ وَ يَوْمَ اَلْخَمِيسِ وَ يَوْمَ اَلْجُمُعَةِ فَإِذَا كَانَ يَوْمُ اَلْجُمُعَةِ اِغْتَسَلَ وَ لَبِسَ ثَوْباً نَظِيفاً ثُمَّ يَصْعَدُ إِلَى أَعْلَى مَوْضِعٍ فِي دَارِهِ فَيُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ يَمُدُّ يَدَهُ إِلَى اَلسَّمَاءِ وَ يَقُولُ – اَللَّهُمَّ إِنِّي حَلَلْتُ بِسَاحَتِكَ لِمَعْرِفَتِي بِوَحْدَانِيَّتِكَ وَ صَمَدَانِيَّتِكَ وَ إِنَّهُ لاَ قَادِرَ عَلَى قَضَاءِ حَاجَتِي غَيْرُكَ وَ قَدْ عَلِمْتَ يَا رَبِّ أَنَّهُ كُلُّ مَا شَاهَدْتُ نِعْمَتَكَ عَلَيَّ اِشْتَدَّتْ فَاقَتِي إِلَيْكَ وَ قَدْ طَرَقَنِي يَا رَبِّ مِنْ مُهِمِّ أَمْرِي مَا قَدْ عَرَفْتَهُ قَبْلَ مَعْرِفَتِي لِأَنَّكَ عَالِمٌ غَيْرُ مُعَلَّمٍ فَأَسْأَلُكَ بِالاِسْمِ اَلَّذِي وَضَعْتَهُ عَلَى اَلسَّمَاوَاتِ فَانْشَقَّتْ وَ عَلَى اَلْأَرَضِينَ فَانْبَسَطَتْ وَ عَلَى اَلنُّجُومِ فَانْتَثَرَتْ وَ عَلَى اَلْجِبَالِ فَاسْتَقَرَّتْ وَ أَسْأَلُكَ بِالاِسْمِ اَلَّذِي جَعَلْتَهُ عِنْدَ مُحَمَّدٍ وَ عِنْدَ عَلِيٍّ وَ عِنْدَ اَلْحَسَنِ وَ اَلْحُسَيْنِ وَ عِنْدَ اَلْأَئِمَّةِ كُلِّهِمْ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِمْ أَجْمَعِينَ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَنْ تَقْضِيَ لِي يَا رَبِّ حَاجَتِي وَ تُيَسِّرَ لِي عَسِيرَهَا وَ تَكْفِيَنِي مُهِمَّهَا وَ تُفَتِّحَ لِي قُفْلَهَا فَإِنْ فَعَلْتَ فَلَكَ اَلْحَمْدُ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَلَكَ اَلْحَمْدُ غَيْرَ جَائِرٍ فِي حُكْمِكَ وَ لاَ مُتَّهَمٍ فِي قَضَائِكَ وَ لاَ حَائِفٍ فِي عَدْلِكَ ثُمَّ تَبْسُطُ خَدَّكَ اَلْأَيْمَنَ عَلَى اَلْأَرْضِ وَ تَقُولُ اَللَّهُمَّ إِنَّ يُونُسَ بْنَ مَتَّى عَبْدُكَ وَ نَبِيُّكَ دَعَاكَ فِي بَطْنِ اَلْحُوتِ بِدُعَائِي هَذَا فَاسْتَجَبْتَ لَهُ وَ أَنَا أَدْعُوكَ فَاسْتَجِبْ لِي بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ عَلَيْكَ ثُمَّ تَقُولُ اَللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ حُسْنَ اَلظَّنِّ بِكَ وَ اَلصِّدْقَ فِي اَلتَّوَكُّلِ عَلَيْكَ وَ أَعُوذُ بِكَ أَنْ تَبْتَلِيَنِي بِبَلِيَّةٍ تَحْمِلُنِي ضَرُورَتُهَا عَلَى رُكُوبِ مَعَاصِيكَ وَ أَعُوذُ بِكَ أَنْ أَقُولَ قَوْلاً أَلْتَمِسُ بِهِ سِوَاكَ وَ أَعُوذُ بِكَ أَنْ تَجْعَلَنِي عِظَةً لِغَيْرِي وَ أَعُوذُ بِكَ أَنْ يَكُونَ أَحَدٌ أَسْعَدَ بِمَا آتَيْتَنِي مِنِّي وَ أَعُوذُ بِكَ أَنْ أَتَكَلَّفَ طَلَبَ مَا لَمْ تَقْسِمْ لِي وَ مَا قَسَمْتَ لِي مِنْ قِسْمٍ أَوْ رَزَقْتَنِي مِنْ رِزْقٍ فَأْتِنِي بِهِ فِي يُسْرٍ مِنْكَ وَ عَافِيَةٍ حَلاَلاً طَيِّباً وَ أَعُوذُ بِكَ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ يُزَحْزِحُ بَيْنِي وَ بَيْنَكَ أَوْ يُبَاعِدُ بَيْنِي وَ بَيْنَكَ أَوْ يَصْرِفُ بِوَجْهِكَ اَلْكَرِيمِ عَنِّي وَ أَعُوذُ بِكَ أَنْ تُحَوِّلَ خَطِيئَتِي وَ جُرْمِي وَ ظُلْمِي وَ اِتِّبَاعِي هَوَايَ وَ اِسْتِعْجَالَ شَهْوَتِي دُونَ مَغْفِرَتِكَ وَ رِضْوَانِكَ وَ ثَوَابِكَ وَ نَائِلِكَ وَ بَرَكَاتِكَ وَ وَعْدِكَ اَلْحَسَنِ اَلْجَمِيلِ عَلَى نَفْسِكَ يَا جَوَادُ يَا كَرِيمُ اَللَّهُمَّ إِنِّي أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِنَبِيِّكَ وَ صَفِيِّكَ وَ حَبِيبِكَ وَ أَمِينِكَ وَ رَسُولِكَ وَ خِيَرَتِكَ مِنْ خَلْقِكَ اَلذَّابِّ عَنْ حَرِيمِ اَلْمُؤْمِنِينَ اَلْقَائِمِ بِحُجَّتِكَ اَلْمُطِيعِ لِأَمْرِكَ اَلْمُبَلِّغِ لِرِسَالاَتِكَ اَلنَّاصِحِ لِأُمَّتِهِ حَتَّى أَتَاهُ اَلْيَقِينُ إِمَامِ اَلْخَيْرِ وَ قَائِدِ اَلْخَيْرِ وَ خَاتَمِ اَلنَّبِيِّينَ وَ سَيِّدِ اَلْمُرْسَلِينَ وَ إِمَامِ اَلْمُتَّقِينَ وَ حُجَّتِكَ عَلَى اَلْعَالَمِينَ اَلدَّاعِي إِلَى صِرَاطِكَ اَلْمُسْتَقِيمِ اَلَّذِي بَصَّرْتَهُ سَبِيلَكَ وَ أَوْضَحْتَ لَهُ حُجَّتَكَ وَ بُرْهَانَكَ وَ مَهَّدْتَ لَهُ أَرْضَكَ وَ أَلْزَمْتَهُ حَقَّ مَعْرِفَتِكَ وَ عَرَجْتَ بِهِ إِلَى سَمَاوَاتِكَ فَصَلَّى بِجَمِيعِ مَلاَئِكَتِكَ وَ غَيْبَتِهِ فِي حُجُبِكَ فَنَظَرَ إِلَى نُورِكَ وَ رَأَى آيَاتِكَ وَ كَانَ مِنْكَ كَقَابِ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنىٰ فَأَوْحَيْتَ إِلَيْهِ بِمَا أَوْحَيْتَ وَ نَاجَيْتَهُ بِمَا نَاجَيْتَ وَ أَنْزَلْتَ عَلَيْهِ وَحْيَكَ عَلَى لِسَانِ طَاوُسِ اَلْمَلاَئِكَةِ اَلرُّوحِ اَلْأَمِينِ رَسُولِكَ يَا رَبَّ اَلْعَالَمِينَ فَأَظْهَرَ اَلدِّينَ لِأَوْلِيَائِكَ اَلْمُتَّقِينَ فَأَدَّى حَقَّكَ وَ فَعَلَ مَا أَمَرْتَ بِهِ فِي كِتَابِكَ بِقَوْلِكَ – يٰا أَيُّهَا اَلرَّسُولُ بَلِّغْ مٰا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمٰا بَلَّغْتَ رِسٰالَتَهُ وَ اَللّٰهُ يَعْصِمُكَ مِنَ اَلنّٰاسِ فَفَعَلَ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ بَلَّغَ رِسَالاَتِكَ وَ أَوْضَحَ حُجَّتَكَ فَصَلِّ اَللَّهُمَّ عَلَيْهِ أَفْضَلَ مَا صَلَّيْتَ عَلَى أَحَدٍ مِنْ خَلْقِكَ أَجْمَعِينَ وَ اِغْفِرْ لِي وَ اِرْحَمْنِي وَ تَجَاوَزْ عَنِّي وَ اُرْزُقْنِي وَ تَوَفَّنِي عَلَى مِلَّتِهِ وَ اُحْشُرْنِي فِي زُمْرَتِهِ وَ اِجْعَلْنِي مِنْ جِيرَانِهِ فِي جَنَّتِكَ إِنَّكَ جَوَادٌ كَرِيمٌ اَللَّهُمَّ وَ أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِوَلِيِّكَ وَ خِيَرَتِكَ مِنْ خَلْقِكَ وَ وَصِيِّ نَبِيِّكَ مَوْلاَيَ وَ مَوْلَى اَلْمُؤْمِنِينَ وَ اَلْمُؤْمِنَاتِ قَسِيمِ اَلنَّارِ وَ قَائِدِ اَلْأَبْرَارِ وَ قَاتِلِ اَلْكَفَرَةِ وَ اَلْفُجَّارِ وَ وَارِثِ اَلْأَنْبِيَاءِ وَ سَيِّدِ اَلْأَوْصِيَاءِ وَ اَلْمُؤَدِّي عَنْ نَبِيِّهِ وَ اَلْمُوفِي بِعَهْدِهِ وَ اَلذَّائِدِ عَنْ حَوْضِهِ اَلْمُطِيعِ لِأَمْرِكَ عَيْنِكَ فِي بِلاَدِكَ وَ حُجَّتِكَ عَلَى عِبَادِكَ زَوْجِ اَلْبَتُولِ سَيِّدَةِ نِسَاءِ اَلْعَالَمِينَ وَ وَالِدِ اَلسِّبْطَيْنِ اَلْحَسَنِ وَ اَلْحُسَيْنِ رَيْحَانَتَيْ رَسُولِكَ وَ شَنْفَيْ عَرْشِكَ وَ سَيِّدَيْ شَبَابِ أَهْلِ اَلْجَنَّةِ مُغَسِّلِ جَسَدِ رَسُولِكَ وَ حَبِيبِكَ اَلطَّيِّبِ اَلطَّاهِرِ وَ مُلْحِدِهِ فِي قَبْرِهِ اَللَّهُمَّ فَبِحَقِّهِ عَلَيْكَ وَ بِحَقِّ مُحِبِّيهِ مِنْ أَهْلِ اَلسَّمَاوَاتِ وَ اَلْأَرْضِ اِغْفِرْ لِي وَ لِوَالِدَيَّ وَ أَهْلِي وَ وُلْدِي وَ قَرَابَتِي وَ خَاصَّتِي وَ عَامَّتِي وَ جَمِيعِ إِخْوَانِي اَلْمُؤْمِنِينَ وَ اَلْمُؤْمِنَاتِ اَلْأَحْيَاءِ مِنْهُمْ وَ اَلْأَمْوَاتِ وَ سُقْ إِلَيَّ رِزْقاً وَاسِعاً مِنْ عِنْدِكَ تَسُدَّ بِهِ فَاقَتِي وَ تَلُمَّ بِهِ شَعْثِي وَ تُغْنِيَ بِهِ فَقْرِي يَا خَيْرَ اَلْمَسْئُولِينَ وَ يَا خَيْرَ اَلرَّازِقِينَ وَ اُرْزُقْنِي خَيْرَ اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ يَا قَرِيبُ يَا مُجِيبُ – اَللَّهُمَّ وَ أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِالْوَلِيِّ اَلْبَارِّ اَلتَّقِيِّ اَلطَّيِّبِ اَلزَّكِيِّ اَلْإِمَامِ بْنِ اَلْإِمَامِ اَلسَّيِّدِ بْنِ اَلسَّيِّدُ اَلْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ وَ أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِالْقَتِيلِ اَلْمَسْلُوبِ قَتِيلِ كَرْبَلاَءَ اَلْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ وَ أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِسَيِّدِ اَلْعَابِدِينَ وَ قُرَّةِ عَيْنِ اَلصَّالِحِينَ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ وَ أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِبَاقِرِ اَلْعِلْمِ صَاحِبِ اَلْحِكْمَةِ وَ اَلْبَيَانِ وَ وَارِثِ مَنْ كَانَ قَبْلَهُ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ وَ أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِالصَّادِقِ اَلْخَيِّرِ اَلْفَاضِلِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ وَ أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِالْكَرِيمِ اَلشَّهِيدِ اَلْهَادِي اَلْمَوْلَى مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ وَ أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِالشَّهِيدِ اَلْغَرِيبِ اَلْحَبِيبِ اَلْمَدْفُونِ بِطُوسَ عَلِيِّ بْنِ مُوسَى وَ أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِالزَّكِيِّ اَلتَّقِيِّ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ وَ أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِالطُّهْرِ اَلطَّاهِرِ اَلنَّقِيِّ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ وَ أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِوَلِيِّكَ اَلْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ وَ أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِالْبَقِيَّةِ اَلْبَاقِي اَلْمُقِيمِ بَيْنَ أَوْلِيَائِهِ اَلَّذِي رَضِيتَهُ لِنَفْسِكَ اَلطَّيِّبِ اَلطَّاهِرِ اَلْفَاضِلِ اَلْخَيِّرِ نُورِ اَلْأَرْضِ وَ عِمَادِهَا وَ رَجَاءِ هَذِهِ اَلْأُمَّةِ وَ سَيِّدِهَا اَلْآمِرِ بِالْمَعْرُوفِ اَلنَّاهِي عَنِ اَلْمُنْكَرِ اَلنَّاصِحِ اَلْأَمِينِ اَلْمُؤَدِّي عَنِ اَلنَّبِيِّينَ وَ خَاتَمِ اَلْأَوْصِيَاءِ اَلنُّجَبَاءِ اَلطَّاهِرِينَ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِمْ أَجْمَعِينَ اَللَّهُمَّ بِهَؤُلاَءِ أَتَوَسَّلُ إِلَيْكَ وَ بِهِمْ أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ وَ بِهِمْ أُقْسِمُ عَلَيْكَ فَبِحَقِّهِمْ عَلَيْكَ إِلاَّ غَفَرْتَ لِي وَ رَحِمْتَنِي وَ رَزَقْتَنِي رِزْقاً وَاسِعاً تُغْنِينِي بِهِ عَمَّنْ سِوَاكَ يَا عُدَّتِي عِنْدَ كُرْبَتِي وَ يَا صَاحِبِي عِنْدَ شِدَّتِي وَ يَا وَلِيِّي عِنْدَ نِعْمَتِي يَا عِصْمَةَ اَلْخَائِفِ اَلْمُسْتَجِيرِ يَا رَازِقَ اَلطِّفْلِ اَلصَّغِيرِ يَا مُغْنِيَ اَلْبَائِسِ اَلْفَقِيرِ يَا مُغِيثَ اَلْمَلْهُوفِ اَلضَّرِيرِ يَا مُطْلِقَ اَلْمُكَبَّلِ اَلْأَسِيرِ وَ يَا جَابِرَ اَلْعَظْمِ اَلْكَسِيرِ يَا مُخَلِّصَ اَلْمَكْرُوبِ اَلْمَسْجُونِ أَسْأَلُكَ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَنْ تَرْزُقَنِي رِزْقاً وَاسِعاً تَلُمُّ بِهِ شَعْثِي وَ تَجْبُرُ بِهِ فَاقَتِي وَ تَسْتُرُ بِهِ عَوْرَتِي وَ تُغْنِي بِهِ فَقْرِي وَ تَقْضِي بِهِ دَيْنِي وَ تُقِرُّ بِهِ عَيْنِي يَا خَيْرَ مَنْ سُئِلَ وَ يَا أَوْسَعَ مَنْ جَادَ وَ أَعْطَى وَ يَا أَرْأَفَ مَنْ مَلَكَ وَ يَا أَقْرَبَ مَنْ دُعِيَ وَ يَا أَرْحَمَ مَنِ اُسْتُرْحِمَ أَدْعُوكَ لَهُمْ لاَ يُفَرِّجُهُ إِلاَّ أَنْتَ وَ لِكَرْبٍ لاَ يَكْشِفُهُ غَيْرُكَ وَ لَهُمْ لاَ يُنَفِّسُهُ سِوَاكَ وَ لِرَغْبَةٍ لاَ تُنَالُ إِلاَّ مِنْكَ اَللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِحَقِّ مَنْ حَقُّكَ عَلَيْهِمْ عَظِيمٌ وَ بِحَقِّ مَنْ حَقُّهُمْ عَلَيْكَ عَظِيمٌ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ أَنْ تَرْزُقَنِي اَلْعَمَلَ بِمَا عَلَّمْتَنِي مِنْ مَعْرِفَةِ حَقِّكَ وَ أَنْ تَبْسُطَ عَلَيَّ مَا حَظَرْتَ مِنْ رِزْقِكَ يَا قَرِيبُ يَا مُجِيبُ .)
[2] الکافي، جلد ۱، صفحه ۲۱۰ (اَلْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ جُمْهُورٍ عَنْ فَضَالَةَ بْنِ أَيُّوبَ عَنِ اَلْحَسَنِ بْنِ زِيَادٍ عَنِ اَلْفُضَيْلِ بْنِ يَسَارٍ قَالَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ : وَ إِنَّ اَلرَّوْحَ وَ اَلرَّاحَةَ وَ اَلْفَلْجَ وَ اَلْعَوْنَ وَ اَلنَّجَاحَ وَ اَلْبَرَكَةَ وَ اَلْكَرَامَةَ وَ اَلْمَغْفِرَةَ وَ اَلْمُعَافَاةَ وَ اَلْيُسْرَ وَ اَلْبُشْرَى وَ اَلرِّضْوَانَ وَ اَلْقُرْبَ وَ اَلنَّصْرَ وَ اَلتَّمَكُّنَ وَ اَلرَّجَاءَ وَ اَلْمَحَبَّةَ مِنَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ لِمَنْ تَوَلَّى عَلِيّاً وَ اِئْتَمَّ بِهِ وَ بَرِئَ مِنْ عَدُوِّهِ وَ سَلَّمَ لِفَضْلِهِ وَ لِلْأَوْصِيَاءِ مِنْ بَعْدِهِ حَقّاً عَلَيَّ أَنْ أُدْخِلَهُمْ فِي شَفَاعَتِي وَ حَقٌّ عَلَى رَبِّي تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَنْ يَسْتَجِيبَ لِي فِيهِمْ فَإِنَّهُمْ أَتْبَاعِي وَ مَنْ تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مِنِّي .)
[3] سوره مبارکه انسان، آیه 8
[4] سوره مبارکه انسان، آیه 7 (يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيرًا)
[5] سوره مبارکه یونس، آیات 63 و 64
[6] شرح نهج البلاغة (ابن ابي الحديد) ، جلد 4 ، صفحه 115 (وقَد رُوِيَ أنَّ السَّنَةَ الَّتي وُلِدَ فيها عَلِيٌّ عليه السلام هِيَ السَّنَةُ الَّتي بُدِئَ فيها بِرِسالَةِ رَسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ، فَاُسمِعَ الهُتافَ مِنَ الأَحجارِ وَالأَشجارِ ، وكُشِفَ عَن بَصَرِهِ ، فَشاهَدَ أنوارا وأشخاصا ، ولَم يُخاطَب فيها بِشَيءٍ . وهذِهِ السَّنَةُ هِيَ السَّنَةُ الَّتِي ابتَدَأَ فيها بِالتَّبَتُّلِ وَالاِنقِطاعِ وَالعُزلَةِ في جَبَلِ حِراءَ ، فَلَم يَزَل بِهِ حَتّى كوشِفَ بِالرِّسالَةِ ، واُنزِلَ عَلَيهِ الوَحيُ . وكانَ رَسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله يَتَيَمَّنُ بِتِلكَ السَّنَةِ وبِوِلادَةِ عَلِيٍّ عليه السلام فيها ، ويُسَمّيها سَنَةَ الخَيرِ وسَنَةَ البَرَكَةِ ، وقالَ لِأَهلِهِ لَيلَةَ وِلادَتِهِ ، وفيها شاهَدَ ما شاهَدَ مِن الكَراماتِ وَالقُدرَةِ الإِلهِيَّةِ ، ولَم يَكُن مِن قَبلِها شاهَدَ مِن ذلِكَ شَيئا : «لَقَد وُلِدَ لَنَا اللَّيلَةَ مَولودٌ يَفتَحُ اللّه ُ عَلَينا بِهِ أبوابا كَثيرَةً مِنَ النِّعمَةِ وَالرَّحمَةِ» . وكانَ كَما قالَ صَلَواتُ اللّه ِ عَلَيهِ ؛ فَإِنَّهُ عليه السلام كانَ ناصِرَهُ وَالمُحامِيَ عَنهُ وكاشِفَ الغَمّاءِ عَن وَجهِهِ ، وبِسَيفِهِ ثَبَتَ دينُ الإِسلامِ ، ورَسَت دَعائِمُهُ ، وتَمَهَّدَت قَواعِدُهُ»)
[7] . المزار، ابن المشهدي، ص 220
[8] . نهج البلاغة، خطبه قاصعه؛ وَ لَقَدْ كُنْتُ أَتَّبِعُهُ اِتِّبَاعَ اَلْفَصِيلِ أَثَرَ أُمِّهِ يَرْفَعُ كُلَّ يَوْمٍ لِي عَلَماً مِنْ أَخْلاَقِهِ وَ يَأْمُرُنِي بِالاِقْتِدَاءِ بِهِ وَ لَقَدْ كَانَ يجاوز [يُجَاوِرُ] فِي كُلِّ سَنَةٍ بحرا [ بِحِرَاءَ ] فَأَرَاهُ وَ لاَ يَرَاهُ غَيْرِي وَ لَمْ يَجْمَعْ بَيْتٌ وَاحِدٌ يَوْمَئِذٍ فِي اَلْإِسْلاَمِ غَيْرَ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ خَدِيجَةَ وَ أَنَا ثَالِثُهُمَا أَرَى نُورَ اَلْوَحْيِ وَ اَلرِّسَالَةِ وَ أَشَمُّ رِيحَ اَلنُّبُوَّةِ وَ لَقَدْ سَمِعْتُ رَنَّةَ اَلشَّيْطَانِ حَتَّى نَزَلَ اَلْوَحْيُ عَلَيْهِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اَللَّهِ مَا هَذِهِ اَلرَّنَّةُ فَقَالَ هَذَا اَلشَّيْطَانُ قَدْ أَيِسَ مِنْ عِبَادَتِهِ إِنَّكَ تَسْمَعُ مَا أَسْمَعُ وَ تَرَى مَا أَرَى إِلاَّ أَنَّكَ لَسْتَ بِنَبِيٍّ وَ لَكِنَّكَ وَزِيرٌ وَ إِنَّكَ لَعَلَى خَيْرٍ وَ لَقَدْ كُنْتُ مَعَهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ لَمَّا أَتَاهُ اَلْمَلَأُ مِنْ قُرَيْشٍ فَقَالُوا لَهُ يَا مُحَمَّدُ إِنَّكَ قَدِ اِدَّعَيْتَ عَظِيماً لَمْ يَدَّعِهِ آبَاؤُكَ وَ لاَ أَحَدٌ مِنْ بَيْتِكَ وَ نَحْنُ نَسْأَلُكَ أَمْراً إِنْ أَجَبْتَنَا إِلَيْهِ وَ أَرَيْتَنَاهُ عَلِمْنَا أَنَّكَ نَبِيٌّ وَ رَسُولٌ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ عَلِمْنَا أَنَّكَ سَاحِرٌ كَذَّابٌ فَقَالَ لَهُمْ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ مَا تَسْأَلُونَ قَالُوا تَدْعُو لَنَا هَذِهِ اَلشَّجَرَةَ حَتَّى تَنْقَلِعَ بِعُرُوقِهَا وَ تَقِفَ بَيْنَ يَدَيْكَ فَقَالَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ إِنَّ اَللّٰهَ عَلىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ فَإِنْ فَعَلَ اَللَّهُ ذَلِكَ لَكُمْ تُؤْمِنُونَ وَ تَشْهَدُونَ بِالْحَقِّ قَالُوا نَعَمْ فَقَالَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ سَأُرِيكُمْ مَا تَطْلُبُونَ وَ إِنِّي لَأَعْلَمُ أَنَّكُمْ مَا تَفِيئُونَ إِلَى خَيْرٍ وَ أَنَّ فِيكُمْ مَنْ يُطْرَحُ فِي اَلْقَلِيبِ وَ مَنْ يُحَزِّبُ اَلْأَحْزَابَ ثُمَّ قَالَ يَا أَيَّتُهَا اَلشَّجَرَةُ إِنْ كُنْتِ تُؤْمِنِينَ بِاللَّهِ وَ اَلْيَوْمِ اَلْآخِرِ وَ تَعْلَمِينَ أَنِّي رَسُولُ اَللَّهِ فَانْقَلِعِي بِعُرُوقِكِ حَتَّى تَقِفِي بَيْنَ يَدَيَّ بِإِذْنِ اَللَّهِ فَوَ اَلَّذِي بَعَثَهُ بِالْحَقِّ لاَنْقَلَعَتْ بِعُرُوقِهَا وَ جَاءَتْ وَ لَهَا دَوِيٌّ عَظِيمٌ شَدِيدٌ وَ قَصْفٌ كَقَصْفِ أَجْنِحَةِ اَلطَّيْرِ حَتَّى وَقَفَتْ بَيْنَ يَدَيْ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ أَلْقَتْ بَعْضَهَا اَلْأَعْلَى عَلَى رَسُولِ اَللَّهِ وَ بَعْضَ أَغْصَانِهَا عَلَى مَنْكِبِي وَ كُنْتُ عَنْ يَمِينِهِ فَلَمَّا نَظَرَ اَلْقَوْمُ إِلَى ذَلِكَ قَالُوا عُلُوّاً وَ اِسْتِكْبَاراً فَمُرْهَا فَلْيَأْتِكَ نِصْفُهَا وَ يَبْقَى نِصْفُهَا فَأَمَرَهَا بِذَلِكَ فَأَقْبَلَ إِلَيْهِ نِصْفُهَا كَأَعْجَبِ إِقْبَالٍ وَ أَشَدَّ دَوِيّاً وَ كَادَتْ تَلَطَّفُ بِرَسُولِ اَللَّهِ قَالُوا كُفْراً وَ عُتُوّاً فَمُرْ هَذَا اَلنِّصْفَ يَرْجِعْ إِلَى نِصْفِهِ كَمَا كَانَ فَأَمَرَهُ رَسُولُ اَللَّهِ فَرَجَعَ فَقُلْتُ أَنَا لاَ إِلَهَ إِلاَّ اَللَّهُ إِنِّي أَوَّلُ مُؤْمِنٍ آمَنَ بِكَ يَا رَسُولَ اَللَّهِ وَ أَوَّلُ مَنْ آمَنَ بِأَنَّ اَلشَّجَرَةَ فَعَلَتْ مَا فَعَلَتْ بِأَمْرِ اَللَّهِ تَصْدِيقاً لِنُبُوَّتِكَ وَ إِجْلاَلاً لِكَلِمَتِكَ فَقَالَ اَلْقَوْمُ كُلُّهُمْ بَلْ سَاحِرٌ كَذَّابٌ عَجِيبُ اَلسِّحْرِ حَقِيقٌ بِهِ وَ هَلْ يُصَدِّقُكَ فِي أَمْرِكَ إِلاَّ مِثْلُ هَذَا يَعْنُونِي وَ إِنِّي لَمِنَ اَلْقَوْمِ اَلَّذِينَ لاَ يَأْخُذُهُمْ فِي اَللَّهِ لَوْمَةُ لاَئِمٍ سِيمَاهُمْ سِيمَاءُ اَلصِّدِّيقِينَ وَ كَلاَمُهُمْ كَلاَمُ اَلْأَبْرَارِ عِمَادُ اَللَّيْلِ وَ مَنَارُ اَلنَّهَارِ مُتَمَسِّكُونَ بِحَبْلِ اَللَّهِ اَلْقُرْآنِ يُحِبُّونَ سُنَنَ اَللَّهِ وَ سُنَنَ رَسُولِهِ لاَ يَسْتَكْبِرُونَ وَ لاَ يَقْلِبُونَ وَ لاَ يَفْسُدُونَ قُلُوبُهُمْ فِي اَلْجِنَانِ وَ أَجْسَادُهُمْ فِي اَلْعَمَلِ .)
[9] . المزار، ابن المشهدي، ص 220
[10] سوره مبارکه رعد، آیه 43 (وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلًا ۚ قُلْ كَفَىٰ بِاللَّهِ شَهِيدًا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ وَمَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ)
[11] . مصباح المتهجد، جلد ۱، صفحه ۳۲۴
[12] . کامل الزیارات، ص 84
[13] سوره مبارکه هود، آیه 37 (وَاصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا وَلَا تُخَاطِبْنِي فِي الَّذِينَ ظَلَمُوا إِنَّهُمْ مُغْرَقُونَ)
[14] . رجال الکشي، ص 286
[15] . بحار الأنوار، ج 47، ص 328 به بعد
[16] سوره مبارکه اسراء، آیه 71 (يَوْمَ نَدْعُو كُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ ۖ فَمَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ فَأُولَٰئِكَ يَقْرَءُونَ كِتَابَهُمْ وَلَا يُظْلَمُونَ فَتِيلًا)
